Στον αρραβωνιαστικό μου είχαν πει να μην ανησυχεί για τις απολύσεις που ετοιμάζονταν στη δουλειά του. Είχε μια καλή θέση και η διοίκηση τον είχε καθησυχάσει ότι δεν κινδύνευε. Ύστερα έγιναν οι περικοπές και βρέθηκε κι εκείνος ανάμεσα σε όσους έχασαν τη δουλειά τους.
Κάπως έτσι αρχίσαμε να μένουμε πίσω στις πληρωμές. Ένα εισόδημα που θεωρούσαμε δεδομένο χάθηκε, κι από τότε προσπαθώ να πληρώνω τους λογαριασμούς όσο εκείνος ψάχνει για άλλη δουλειά.
Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι φταίει κυρίως εκείνος. Ο δικός του μισθός λείπει, εγώ είμαι αυτή που τρέχει να καλύψει τη διαφορά. Μετά θυμάμαι ότι δούλευε κανονικά, ότι τον είχαν διαβεβαιώσει πως η θέση του ήταν ασφαλής και ότι δεν επέλεξε να απολυθεί. Ο εκνευρισμός, πάντως, μένει, ακόμα κι όταν καταλαβαίνω πως δεν είναι δίκαιο να τον στρέφω πάνω του.
Υποτίθεται πως ετοιμαζόμαστε να παντρευτούμε. Θέλω να σκέφτομαι τη ζωή μας μαζί και να υπάρχει λίγος χώρος για χαρά, για προσμονή. Αντί γι’ αυτό, το μυαλό μου γυρίζει συνέχεια σε όσα χρωστάμε ήδη. Δύσκολα κοιτάς μπροστά όταν οι τωρινοί λογαριασμοί σού τρώνε όλα τα χρήματα και όλη την ενέργεια.
Αναγκάστηκα να βρω άλλους τρόπους να βγάλω χρήματα για να καλύψω το κενό. Δεν θέλω να πω περισσότερα γι’ αυτούς. Και μόνο που χρειάστηκε να καταφύγω εκεί ήταν άλλο ένα βάρος, πάνω στην οικονομική αγωνία που με έφερε σε αυτή τη θέση.
Εκείνος ψάχνει δουλειά. Εγώ προσπαθώ να μας κρατήσω όρθιους. Τα βλέπω και τα δύο, αλλά εξακολουθώ να είμαι εξαντλημένη. Το ότι καταλαβαίνω πώς φτάσαμε εδώ δεν κάνει την καθημερινότητα πιο εύκολη.
Δεν έχω κάποιο ευχάριστο νέο ότι επιτέλους όλα στρώνουν. Είμαστε ακόμα πίσω στις πληρωμές, εκείνος συνεχίζει να ψάχνει κι εγώ συνεχίζω να προσπαθώ να καλύψω τους λογαριασμούς. Αυτή την περίοδο είναι απλώς πολύ δύσκολα.
