Της είπα ότι δεν ήθελα πια να είμαστε αποκλειστικά μαζί. Της είπα επίσης ότι ήθελα να συνεχίσουμε να έχουμε ο ένας τον άλλον στη ζωή μας. Εκείνη τη στιγμή τα εννοούσα και τα δύο και μου φαινόταν ότι μπορούσαν να συνυπάρξουν.
Όταν έφυγα από το σπίτι της εκείνο το πρωί, έδειχνε ακόμη να με θέλει κοντά της. Με ρώτησε αν μπορούσαμε να συνεχίσουμε κάποια από αυτά που κάναμε ως ζευγάρι, επειδή της έδιναν παρηγοριά. Αν μπορούσα, ας πούμε, να της στέλνω κάθε μέρα, όπως πριν.
Της είπα ναι.
Έτσι το αφήσαμε. Η σχέση μας θα άλλαζε, αλλά θα κρατούσαμε ένα μέρος της γνώριμης επαφής. Είχα ζητήσει λιγότερη δέσμευση και ταυτόχρονα είχα συμφωνήσει να συνεχίσω πράγματα που μέχρι τότε ήταν μέρος της σχέσης μας.
Μετά της έστειλα μηνύματα. Στο τελευταίο δεν απάντησε.
Μέσα στις επόμενες δύο μέρες προσπάθησα τέσσερις φορές να την ακολουθήσω στο Instagram. Τέσσερις. Όταν το γράφω έτσι, ο αριθμός φαίνεται αλλιώς απ’ ό,τι μάλλον μου φαινόταν όσο το έκανα. Κάθε νέο αίτημα ερχόταν αφού το προηγούμενο είχε μείνει χωρίς ανταπόκριση.
Όταν φάνηκε πως ούτε αυτά τα έβλεπε, σταμάτησα. Δεν ξαναέστειλα τίποτα ούτε εγώ.
Οκτώ μέρες αργότερα, μου έστειλε επιτέλους μήνυμα.
Τώρα ξανασκέφτομαι όλη τη σειρά: τι της είπα, τι μου ζήτησε εκείνο το πρωί, τα μηνύματα που ακολούθησαν και τις δικές μου επίμονες προσπάθειες να επικοινωνήσω. Προσπαθώ να καταλάβω πώς περάσαμε από το «θα κρατήσουμε επαφή» σε όλο αυτό.
Ένα κομμάτι μου γυρίζει συνέχεια στο ποιος είχε «το πάνω χέρι». Ποιος χειρίστηκε άσχημα το τέλος; Ποιος εκτέθηκε περισσότερο, αυτός που έστελνε ή εκείνη που περίμενε; Μου φαίνεται παράξενο να σκέφτομαι έτσι για έναν άνθρωπο που, φεύγοντας από το σπίτι του, είχα συμφωνήσει πως θα συνεχίζαμε να προσφέρουμε παρηγοριά ο ένας στον άλλον. Κι όμως, εκεί έχουν καταλήξει οι απορίες μου.
Τώρα έχει απαντήσει. Εγώ ακόμη αναρωτιέμαι τι λένε για εκείνη οι οκτώ μέρες πριν από την απάντηση και τι λένε για μένα εκείνα τα τέσσερα αιτήματα.
