Απατώ τον άντρα μου με τον γείτονά μου. Νιώθω απαίσια γι’ αυτό και παρ’ όλα αυτά συνεχίζω να τον βλέπω. Όταν τα λέω και τα δύο στην ίδια πρόταση, μου είναι πιο δύσκολο να κρυφτώ πίσω από τις τύψεις μου.
Οι ενοχές είναι αληθινές. Αλλά αληθινό είναι κι ότι δεν με έχουν σταματήσει. Θα ήθελα να μπορώ να πω πως, αφού νιώθω τόσο άσχημα, το έχω τελειώσει. Δεν μπορώ όμως να το πω, γιατί θα ήταν ψέμα.
Λέω συνέχεια στον εαυτό μου ότι πρέπει να σταματήσει πριν καταστρέψει τον γάμο μου. Εκείνη τη στιγμή το εννοώ, μου ακούγεται σαν απόφαση. Ύστερα επιστρέφω στον γείτονά μου και η σχέση που είπα ότι θα κόψω συνεχίζεται.
Το ότι μένει δίπλα σημαίνει πως ο άνθρωπος από τον οποίο πρέπει να απομακρυνθώ βρίσκεται πολύ κοντά. Αλλά δεν φταίει η απόσταση για τις επιλογές μου. Εγώ ξαναπηγαίνω, παρόλο που φοβάμαι τι μπορεί να χάσω.
Δεν έχω να διηγηθώ μια τελευταία φορά, μετά την οποία σταμάτησαν όλα. Έχω έναν γάμο που φοβάμαι ότι θα διαλύσω, μια παράλληλη σχέση για την οποία νιώθω απαίσια και την ίδια κουβέντα που επαναλαμβάνω στον εαυτό μου: πρέπει να σταματήσει.
