Γνωριστήκαμε στο ίντερνετ, μιλούσαμε κάπου μια βδομάδα και είχαμε κανονίσει να βρεθούμε απόψε. Τελικά ακύρωσα. Ο λόγος, αν πρέπει να τον γράψω με το χέρι στην καρδιά, είναι ότι μου έστειλε «uwu» και το εννοούσε.
Αν δεν το έχεις πετύχει, είναι από εκείνες τις φατσούλες που φτιάχνεις με γράμματα για να δώσεις έναν χαριτωμένο τόνο στο μήνυμα. Ως εδώ, κανένα έγκλημα. Απλώς μέχρι τότε σκεφτόμουν πώς θα ήταν να τον γνωρίσω από κοντά. Ξαφνικά σκεφτόμουν αν θα μπορούσα να φερθώ φυσιολογικά αν έβλεπα τη φατσούλα και στο επόμενο μήνυμα.
Του είπα ότι μου φάνηκε κάπως. «I swear I’m not a weeb», μου απάντησε. Ορκίστηκε δηλαδή πως δεν είναι από τους κολλημένους με τα άνιμε. Δεν του είχα ζητήσει να μου δηλώσει τι βλέπει στον ελεύθερο χρόνο του. Τρία γράμματα είχα σχολιάσει.
Μετά ήρθε και το «I’m donezo with worky». Κάτι σαν «τέλειωσα με τη δουλίτσα», μόνο που είχε φροντίσει να κάνει χαριτωμένο και το «τέλειωσα». Εκεί κατάλαβα πως δεν ήθελα πια να βγω. Δεν είχα τίποτα σοβαρό να του προσάψω. Πώς να του πω άλλωστε ότι μέχρι εκείνο το μήνυμα ήμουν μέσα, αλλά με το που σχόλασε χάλασε και η διάθεσή μου;
Μπορεί να είμαι υπερβολική. Μπορεί από κοντά να μου άρεσε και να μην ξανάδινα σημασία στον τρόπο που γράφει. Αλλά γνώριζα τον άνθρωπο μόνο από τα μηνύματά του, κι αυτά είχα μπροστά μου την ώρα που πήρα την απόφαση. Αν είναι να μείνω μόνη μου, τουλάχιστον ξέρω πώς ξεκίνησε. Με ένα «uwu».
