Παραγγείλαμε από ένα ποτό και πιάσαμε την κουβέντα για σχεδόν τέσσερις ώρες. Κοιταζόμασταν στα μάτια από εκείνες τις φορές που το παίρνεις χαμπάρι και συνεχίζεις έτσι κι αλλιώς. Γελάσαμε πολύ και κάποια στιγμή με ρώτησε αν ήθελα να το ξανακάνουμε. Το εξέλαβα ως αρκετά καλή κριτική για πρώτο ραντεβού.
Έχω βγει σε αρκετά πρώτα ραντεβού για να καταλαβαίνω πότε και οι δύο κάνουν από μέσα τους υπολογισμούς για το πόσο νωρίς μπορούν να φύγουν χωρίς να φανούν αγενείς. Εδώ δεν ένιωσα καθόλου έτσι. Μου άρεσε, είχα την εντύπωση ότι της άρεσα κι εγώ, και με αυτή την εντύπωση έφτασα μέχρι την ώρα του αποχαιρετισμού.
Όταν ένα ραντεβού πάει έτσι, συνήθως σκέφτομαι ότι μπορεί να καταλήξει σε φιλί. Εκείνη με αγκάλιασε και μου φάνηκε ξεκάθαρο ότι αυτό ήθελε εκείνη τη στιγμή. Οπότε αγκαλιαστήκαμε. Ομολογώ ότι ανακουφίστηκα λίγο που λύθηκε από μόνο του το ζήτημα του τι να κάνω με τη φάτσα μου.
Αργότερα άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως είχα διαβάσει λάθος τη χημεία μας. Είχα πάντως ένα αρκετά χειροπιαστό στοιχείο ότι ήθελε να με ξαναδεί. Μου είχε ζητήσει να με ξαναδεί. Φυσικά, μπήκα στο ίντερνετ να μάθω αν μια αγκαλιά μπορούσε να ακυρώσει αυτό το στοιχείο.
Στο πρώτο νήμα που βρήκα στο Reddit, ένα σωρό άνθρωποι έλεγαν ότι, αν το ραντεβού πήγαινε καλά, θα περίμεναν φιλί. Στο αμέσως επόμενο, ένα σωρό άλλοι έλεγαν ότι είχαν περάσει υπέροχα σε πρώτα ραντεβού και στο τέλος δεν είχαν καμία όρεξη για φιλί. Το κάθε νήμα είχε βγάλει ομόφωνα το δικό του πόρισμα. Βολικό, αν διαβάσεις μόνο το ένα.
Οπότε το ρίχνω στην παρέα. Αν είχατε περάσει σχεδόν τέσσερις ώρες κουβεντιάζοντας και γελώντας με κάποιον και του είχατε πει ξεκάθαρα ότι θέλετε δεύτερο ραντεβού, θα περιμένατε να βγάλει κανένα συμπέρασμα από την αγκαλιά στο αντίο;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




