Έχω αρχίσει να μιλάω με έναν άντρα και μέχρι στιγμής πάει καλά. Είναι τόσο νωρίς που δεν υπάρχει και κάτι ιδιαίτερο να πω, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε να αρχίσω ήδη να ανησυχώ για όσα μπορεί να έρθουν παρακάτω.
Έχω βγει από μια σχέση δέκα χρόνων. Και τώρα, πριν καν γίνει κάτι συγκεκριμένο με αυτή τη γνωριμία, αναρωτιέμαι πώς θα νιώσω άνετα να με δει γυμνό έναν άλλον άνθρωπο. Μου φαίνεται παράξενο που με απασχολεί τόσο μια στιγμή που δεν έχει έρθει και μπορεί να μην έρθει ποτέ. Ακόμα γνωριζόμαστε, κι εγώ έχω ήδη βρει τι θα με αγχώσει στο μέλλον.
Το μπέρδεμα είναι ότι γυμνάζομαι. Το σώμα μου είναι μάλλον στην καλύτερη κατάσταση των τελευταίων χρόνων. Θα περίμενα αυτό να βοηθάει, και ίσως σε κάποιον βαθμό βοηθάει. Άλλο όμως να χαίρομαι με όσα μπορώ να κάνω και άλλο να νιώθω άνετα στην ιδέα ότι θα με δει κάποιος καινούργιος χωρίς ρούχα.
Ύστερα από δέκα χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο, αυτό γίνεται κάτι απλό, καθημερινό. Δεν νιώθεις ότι συστήνεσαι από την αρχή κάθε φορά που γδύνεσαι. Υπάρχει μια ολόκληρη κοινή ζωή γύρω από εκείνη τη στιγμή. Και υπάρχει η σιγουριά πως ο άνθρωπος που σε κοιτάζει ήδη σε αγαπάει.
Με έναν καινούργιο άνθρωπο αυτή η οικειότητα δεν υπάρχει ακόμα. Δεν ξέρω τι θα προσέξει πάνω μου ή αν όσα με κάνουν να νιώθω αμήχανα θα του τραβήξουν καν την προσοχή. Μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, βρίσκω χώρο να κάνω τις πιο αυστηρές υποθέσεις για τον εαυτό μου.
Παλιότερα δεν θυμάμαι να με άγχωνε έτσι αυτή η προοπτική. Τώρα με δυσκολεύει κυρίως το άγνωστο: να με δει κάποιος πριν προλάβουμε να αποκτήσουμε αυτή την άνεση μεταξύ μας.
Προς το παρόν μιλάμε και μου αρέσει όπως πηγαίνει. Θέλω να μπορώ να το χαρώ, χωρίς το μυαλό μου να τρέχει κατευθείαν στη στιγμή που φοβάμαι περισσότερο.
Όσοι ξαναβγήκατε ραντεβού ύστερα από μια μεγάλη σχέση, βρήκατε σιγά σιγά αυτή την άνεση; Ή το άγχος ήταν ακόμα εκεί όταν τελικά σας είδε κάποιος καινούργιος;
