Είμαι 50. Το λέω με έναν μικρό αναστεναγμό, αν και, εδώ που τα λέμε, ο ίδιος ο αριθμός δεν μου έχει κάνει τίποτα.
Έχω βγει αρκετά ραντεβού όλα αυτά τα χρόνια. Δεν κοιτάζω πίσω σε μια ζωή χωρίς έρωτες, ούτε αναρωτιέμαι πώς να είναι άραγε ένα ραντεβού. Απλώς δεν ξέρω αν έχω βρει ποτέ τον άνθρωπό μου. Ύστερα από τόσες γνωριμίες, αυτό είναι ακόμα που περιμένω.
Έχω ρομαντική φύση και μπορεί εκεί να βρίσκεται ένα μέρος του προβλήματος. Υπάρχει όντως η πιθανότητα οι προσδοκίες μου να μην είναι ρεαλιστικές. Το αναγνωρίζω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω ιδιαίτερα να τις εγκαταλείψω.
Θα ήθελα πολύ να ακούσω από ανθρώπους που γνώρισαν έναν σύντροφο μετά τα 50 και σκέφτηκαν «ναι, αυτό είναι, αυτός είναι ο άνθρωπός μου». Και που πέρασαν τα χρόνια και εξακολουθούν να χαίρονται που βρήκαν ο ένας τον άλλον.
Αυτά τα χρόνια έχουν σημασία για μένα. Μια υπέροχη αρχή είναι όμορφο πράγμα, αλλά με ενδιαφέρει τι άντεξε στον χρόνο. Θέλω να ακούσω από κάποιον που μπορεί να θυμάται εκείνη την πρώτη γνωριμία έχοντας πια πίσω του ένα ολόκληρο κομμάτι κοινής ζωής.
Και θέλω τις απλές λεπτομέρειες του πώς έγινε. Πώς γνωριστήκατε στην πράξη; Τι σας έφερε στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή; Όταν κάποιος λέει ότι βρήκε την αγάπη σε μεγαλύτερη ηλικία, πάντα θέλω να σταθεί λίγο περισσότερο σε εκείνο το σημείο της ιστορίας. Στο πώς βρέθηκαν δύο άνθρωποι που μέχρι τότε δεν είχαν συναντηθεί.
Ξέρω ότι η ευτυχισμένη σχέση κάποιου άλλου δεν μπορεί να μου πει τι με περιμένει. Παρ’ όλα αυτά, θέλω να ακούσω αυτές τις ιστορίες από τους ανθρώπους που τις ζουν, ειδικά όταν έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την αρχή τους.
Αν λοιπόν γνωρίσατε τον άνθρωπό σας μετά τα 50 και είστε ακόμα μαζί χρόνια αργότερα, πώς ξεκίνησε; Εξακολουθώ να ονειρεύομαι. Θα ήθελα πολύ να μάθω πού είπατε εκείνο το πρώτο γεια.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




