Την περασμένη Παρασκευή βγήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου ραντεβού. Καθίσαμε τέσσερις ώρες σε ένα μπαρ, κι αυτό από μόνο του μου φάνηκε καλό σημάδι. Για να μένει κάποια τόση ώρα και να θέλει να συνεχίσει την κουβέντα μαζί σου, κάτι θα πηγαίνει καλά. Είχα πολύ άγχος, ντρεπόμουν, αλλά ήθελα πάρα πολύ να είμαι εκεί μαζί της.
Μέσα στη βραδιά με άγγιξε αρκετές φορές. Καμιά δεκαπενταριά, αν θυμάμαι σωστά. Εγώ πάντως πρόσεξα την καθεμία. Ήθελα να ανταποκριθώ, αλλά με κρατούσε η αμηχανία μου. Ένιωθα πολλά και δεν ήξερα πώς να τα δείξω, οπότε εκείνη έκανε αυτές τις μικρές κινήσεις κι εγώ έμενα πιο μαζεμένα απ’ όσο θα ήθελα.
Μέχρι να τελειώσει η βραδιά, ένιωθα λες και την είχα ερωτευτεί. Ξέρω, ακούγεται υπερβολικό για ένα μόνο ραντεβού. Κι εμένα με ξάφνιασε το πόσο έντονο ήταν. Όταν ήρθε το λεωφορείο της, την αποχαιρέτησα με μια αγκαλιά.
Περίπου σαράντα λεπτά αργότερα της έστειλα να δω αν έφτασε καλά. Της είπα ότι πέρασα πολύ όμορφα και ότι θα ήθελα να ξαναβρεθούμε σύντομα. Μου απάντησε πως μόλις είχε ξαπλώσει και ότι κι εκείνη είχε περάσει υπέροχα. Αυτή η απάντηση με καθησύχασε. Δεν είχα βγάλει όλη τη βραδιά από το μυαλό μου· μου έλεγε κι εκείνη ότι της άρεσε.
Συνεχίσαμε να μιλάμε λίγο, αλλά μετά άλλαξε ο ρυθμός. Μια απάντησή της άργησε μια ολόκληρη μέρα. Όσο περίμενα, ανέβασε στο Instagram ένα στόρι με έναν άντρα που έπινε κρασί. Δεν ξέρω ποιος ήταν ή τι σήμαινε αυτό. Ξέρω μόνο ότι με πείραξε που το είδα ενώ περίμενα να μου απαντήσει.
Την επόμενη μέρα μού έστειλε φωνητικό και είπε ότι δούλευε πολύ και ήταν κουρασμένη. Την Πέμπτη τη ρώτησα αν ήθελε να ξαναβρεθούμε. Τέσσερις μέρες μετά, το μήνυμα φαινόταν ακόμα αδιάβαστο.
Σκέφτομαι συνέχεια εκείνες τις τέσσερις ώρες στο μπαρ και το «πέρασα υπέροχα». Μετά κοιτάζω την πρόσκληση που δεν έχει ανοίξει. Αρχίζω να πιστεύω ότι δεν ενδιαφέρεται. Αυτό σημαίνει τελικά αυτή η σιωπή;
