Είμαι 27, είμαι μόνος και γενικά δεν δυσκολεύομαι να πλησιάσω μια γυναίκα που μου αρέσει. Το να πάω να πω ένα γεια δεν μου φαίνεται βουνό. Προτιμώ να δοκιμάσω να πιάσω κουβέντα παρά να περάσει όλη η ώρα κι εγώ να σκέφτομαι μετά τι θα μπορούσε να είχε γίνει.
Θεωρώ ότι μπορώ να σταθώ σε μια συζήτηση. Πιστεύω επίσης ότι εμφανισιακά είμαι αρκετά καλός — αν έπρεπε να βάλω βαθμό, θα έλεγα τουλάχιστον έξι στα δέκα. Δεν το λέω επειδή θεωρώ ότι κάποια μου χρωστάει προσοχή. Απλώς, με την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου, δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί συναντώ τόσο συχνά αδιαφορία.
Με έναν πρόχειρο δικό μου υπολογισμό, έχω πλησιάσει γύρω στις χίλιες γυναίκες. Είναι πολλές γνωριμίες, έστω και σύντομες, και η δική μου αίσθηση είναι πως οι περισσότερες αντιδράσεις ήταν ψυχρές. Λίγη διάθεση για κουβέντα, ελάχιστο ενδιαφέρον και σπάνια η εντύπωση ότι η συζήτηση θα μπορούσε να προχωρήσει.
Όταν απογοητεύομαι, πιάνω τον εαυτό μου να τις χαρακτηρίζει επιφανειακές. Βέβαια, από μια σύντομη συνομιλία δεν ξέρω πραγματικά τι άνθρωπος είναι η καθεμία. Αυτό που ξέρω είναι πώς βιώνω εγώ αυτές τις συναντήσεις, ειδικά όταν έχω την αίσθηση ότι καταλήγουν συνεχώς με τον ίδιο τρόπο.
Δεν έχω και την ίδια αυτοπεποίθηση κάθε φορά. Μπορεί να πάω άνετα να μιλήσω και στην πορεία να με πιάσει συστολή. Προσπαθώ να είμαι ευγενικός και έχω καλές προθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, όσα νομίζω ότι μπορώ να προσφέρω σε μια γνωριμία δεν φαίνεται να οδηγούν σε αμοιβαίο ενδιαφέρον.
Μια απόρριψη σε στενοχωρεί και περνάει. Όταν όμως μαζεύονται πολλές, αρχίζεις να τις κουβαλάς μαζί σου και στην επόμενη προσπάθεια. Εξακολουθεί να μου αρέσει η πιθανότητα να γνωρίσω κάποια, αλλά με κουράζει που όλα μοιάζουν να σταματούν πριν καν αρχίσουν.
Αναρωτιέμαι αν το ζουν κι άλλοι άντρες που είναι μόνοι. Όταν πιάνετε κουβέντα, βρίσκετε πού και πού ανταπόκριση ή νιώθετε κι εσείς ότι πηγαίνετε από τη μία απόρριψη στην άλλη;
