Περπατούσα με μια φίλη όταν συναντήσαμε τον πρώην μου. Με είχε απατήσει δύο χρόνια νωρίτερα με μια συνάδελφο. Η σχέση τους δεν είχε κρατήσει μήνα, γεγονός που τότε δεν με είχε παρηγορήσει όσο περίμενε η παρέα.
Τώρα, στα 26 του, είχε αισθητά λιγότερα μαλλιά. Για ένα δευτερόλεπτο ο εγκέφαλός μου ανακοίνωσε την απονομή δικαιοσύνης. Προφανώς φανταζόμουν το σύμπαν ως μικρό, εκδικητικό κομμωτήριο.
Η βολική εξήγηση
«Είναι αυτός;» ρώτησε η φίλη μου. Ήταν. Ο ίδιος άνθρωπος που θυμόμουν με μακριά σγουρά μαλλιά και μεγάλα λόγια για την ελευθερία. Τα μεγάλα λόγια με είχαν ενοχλήσει δικαιολογημένα. Τα μαλλιά του δεν είχαν καμία ευθύνη.
Δεν ήξερα πώς αισθανόταν για την αλλαγή ούτε τι συνέβαινε στη ζωή του. Η εμφάνισή του δεν αποδείκνυε τιμωρία, μετάνοια ή δικαίωση δική μου.
Αυτό που είχε αλλάξει για μένα
Τον είδα και δεν ήθελα να ξανανοίξω τη συζήτηση. Δεν έψαξα να μάθω αν ήταν ευτυχισμένος για να αποφασίσω αν επιτρεπόταν να είμαι εγώ.
Συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Η φίλη μου ρώτησε πού θα πίναμε καφέ. Για πρώτη φορά, αυτή ήταν η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση της συνάντησης.
Το κεφάλαιο είχε κλείσει χωρίς να χρειαστεί να χάσει εκείνος τίποτα για να κερδίσω εγώ κάτι. Ακόμη κι αν ο εσωτερικός μου κομμωτής δυσκολεύτηκε λίγο να το δεχτεί.
