Την Παρασκευή γνώρισα μια γυναίκα στο Hinge και ταιριάξαμε αμέσως. Φλερτάραμε, μιλούσαμε πολύ και η κουβέντα κυλούσε χωρίς προσπάθεια. Το μόνο θέμα ήταν ότι δεν μπορούσε να βρεθούμε για δυο εβδομάδες, επειδή θα ξεκινούσε μαθήματα.
Απολύτως λογικό. Το καταλαβαίνει και το κομμάτι του μυαλού μου που ασχολείται με τα λογικά πράγματα.
Χθες το βράδυ μιλούσαμε πια στο Discord. Δεν το είχε χρησιμοποιήσει ποτέ και το κατέβασε ειδικά για να μιλάμε, πράγμα που μου φάνηκε καλό σημάδι. Πριν πάει για ύπνο ήταν πολύ τρυφερή. Τίποτα στην κουβέντα μας δεν έδειχνε ότι ετοιμαζόταν να εξαφανιστεί.
Σήμερα δεν έχει συνδεθεί καθόλου.
Σήμερα, επίσης, ξεκινούν τα μαθήματά της. Μου είχε πει στις 16, και να που φτάσαμε στις 16. Υπάρχει δηλαδή μια εξήγηση έτοιμη μπροστά μου, κι εγώ λες και θεωρώ καθήκον μου να ψάξω κάποια πιο ανησυχητική.
Μου έχει ξανατύχει μια γυναίκα να είναι τρυφερή και αμέσως μετά να απομακρύνεται. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να ηρεμήσω μόνο και μόνο επειδή περάσαμε όμορφα μιλώντας. Ξέρω ότι κάποιος μπορεί να εννοεί όσα λέει ένα βράδυ και μετά να σταματήσει να απαντά. Ξέρω όμως και ότι μπορεί να περάσει μια μέρα κάνοντας ακριβώς αυτό που μου είχε πει ότι θα κάνει.
Μέσα σε λίγες μέρες έχω δεθεί περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Δεν βρίσκω συχνά άνθρωπο με τον οποίο να ταιριάζω τόσο στην κουβέντα. Με στενοχωρεί η σκέψη ότι μπορεί να χαθεί αυτή η επαφή πριν καν συναντηθούμε, παρόλο που δεν ξέρω αν χάνεται τίποτα.
Διαχειρίζομαι αυτά τα συναισθήματα καλύτερα απ’ ό,τι παλιά. Η πρόοδος, δυστυχώς, δεν έχει φτάσει ακόμα στο να αφήνω ήσυχη την ένδειξη σύνδεσης. Κοιτάω ξανά και ξανά μήπως εμφανίστηκε. Κάθε έλεγχος αποκαλύπτει το ίδιο συγκλονιστικό εύρημα: σήμερα δεν έχει μπει.
Χθες φλερτάραμε. Σήμερα ξεκίνησε τα μαθήματά της. Δεν υπάρχει καινούργιο μήνυμα, κι εγώ κοιτάζω πάλι μήπως υπάρχει καινούργιο μήνυμα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




