Ο φίλος μου είναι πολύ καλός στο κρεβάτι, κι εγώ ντρέπομαι λίγο για το πόσο με τρώει η περιέργεια γι’ αυτό. Είναι υπέροχο να μην έχω κανένα παράπονο. Μου έχει μείνει όμως μια απορία που δεν ξέρω πώς να του την πω: πώς έγινες τόσο καλός σ’ αυτό;
Ξέρω ότι δεν έχει πάει με πολλές γυναίκες, κι αυτό μου κινεί ακόμη περισσότερο την περιέργεια. Βέβαια, καταλαβαίνω πως ο αριθμός από μόνος του δεν λέει και πολλά. Άλλο πόσες σχέσεις ή επαφές είχε κάποιος κι άλλο τι έζησε μέσα σ’ αυτές, τι έμαθε και τι κράτησε. Το ότι ξέρω με πόσες γυναίκες έχει βρεθεί δεν σημαίνει ότι ξέρω και πώς έμαθε όσα ξέρει.
Δεν θέλω να μου κάνει αναλυτική περιγραφή του παρελθόντος του. Εκείνος με ενδιαφέρει, μαζί μ’ αυτό το κομμάτι της σχέσης μας που μας βγαίνει τόσο όμορφα. Απλώς φοβάμαι ότι, αν ρωτήσω από πού προέκυψε όλο αυτό, θα ακουστεί σαν να ψάχνω στοιχεία, ενώ η διάθεσή μου δεν είναι καθόλου τέτοια.
Και μόνο να βρω τις λέξεις, δυσκολεύομαι. Το «πώς το έμαθες αυτό;» μπορεί να βγει σαν να μου κάνει εντύπωση που τα καταφέρνει. Το «γιατί είσαι τόσο καλός;» είναι κομπλιμέντο, αλλά μαζί του φορτώνεις και μια ολόκληρη ερώτηση εκεί που δεν το περιμένει.
Προς το παρόν, λοιπόν, χαίρομαι αυτό που έχουμε και κρατάω την περιέργεια για μένα. Εξακολουθώ να θέλω να ακούσω την απάντησή του. Μακάρι μόνο η ερώτηση να μου έβγαινε τόσο εύκολα όσο το κομπλιμέντο.
