Πριν από λίγους μήνες τελείωσε η πρώτη μου σοβαρή σχέση, ύστερα από πέντε χρόνια. Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει εντελώς πώς νιώθω για τον χωρισμό. Ένα πράγμα όμως το βλέπω πια καθαρά: μια πλευρά μου που κάποτε ήθελα να εξερευνήσω, τώρα μου φέρνει άγχος και στενοχώρια.
Είμαι άντρας, τριάντα χρονών, και εδώ και καιρό το BDSM είναι κάτι με το οποίο ταυτίζομαι, κυρίως στον υποτακτικό ρόλο. Πάντα με ενδιέφερε και η σχέση γύρω από αυτό. Η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, η συναισθηματική εγγύτητα, οι ρόλοι που μπορούν να επιλέξουν μαζί.
Η πρώην μου, επίσης τριάντα, το ήξερε από την αρχή. Στην αρχή έδειχνε περιέργεια και έλεγε πως ήθελε να μάθει περισσότερα. Είχα ελπίσει ότι κάποια στιγμή θα μπορούσαμε να το εξερευνήσουμε μαζί. Κοιτώντας πίσω, αναρωτιέμαι πόσο αληθινό ήταν εκείνο το ενδιαφέρον. Δεν μπορώ να ξέρω τι ένιωθε, αλλά εγώ συχνά αισθανόμουν ότι ήμουν περισσότερο χρήσιμος για να τη στηρίζω στις συναισθηματικές της δυσκολίες, παρά ένας σύντροφος που ένιωθε ότι τον καταλαβαίνουν.
Με τον καιρό, το θέμα χάθηκε από τις κουβέντες μας. Σταμάτησα να το αναφέρω γιατί δεν ήθελα να τη φέρνω σε δύσκολη θέση, αλλά και γιατί φοβόμουν άλλη μια απόρριψη. Μερικές φορές περίμενα αποστροφή ή κριτική πριν καν ανοίξω το στόμα μου.
Ήθελα να μας δώσω χρόνο. Ήθελα ειλικρινείς συζητήσεις και μια σχέση με αγάπη. Ποτέ δεν ήθελα να συμμετέχει από πίεση ή υποχρέωση. Μόνο που, όσο δεν μιλούσα, έμενα μόνος με κάτι σημαντικό για μένα.
Είχα συναντήσει παρόμοια ασυμφωνία και παλιότερα. Δυσκολεύομαι να βρω κάποια που να ταιριάζουμε και να μπορεί να πει καθαρά τι την ενδιαφέρει και τι όχι. Παράλληλα, ο υποτακτικός ρόλος μού έχει προκαλέσει ντροπή εξαιτίας όσων υποτίθεται ότι πρέπει να είναι ένας άντρας, παρόλο που δεν πιστεύω ότι αυτή η πλευρά μου έχει κάτι κακό.
Τώρα δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να το εξερευνήσω ούτε μόνος μου. Κάτι που κάποτε απολάμβανα έχει μπλεχτεί με την απόρριψη. Το ότι ξέρω λογικά πως δεν έχω κάποιο ελάττωμα δεν αρκεί για να φύγει αυτό το συναίσθημα.
Ύστερα από χρόνια που διαβάζω αναρτήσεις άλλων, γράφω επιτέλους κι εγώ. Έχει νιώσει κανείς ότι έχασε έτσι την επαφή με ένα κομμάτι του εαυτού του; Πώς αρχίσατε να το ξαναβρίσκετε;
