Στο κτίριο όπου δουλεύω υπάρχει μια γυναίκα που θα ήθελα να γνωρίσω. Είναι σε άλλη εταιρεία, οπότε δεν έχουμε κοινές συσκέψεις ούτε κάποια επαγγελματική αφορμή να πιάσουμε κουβέντα. Προς το παρόν, όλη μας η γνωριμία περιορίζεται στο ότι καμιά φορά βρισκόμαστε στον ίδιο διάδρομο μετά το μεσημεριανό.
Έχουμε προσέξει ο ένας τον άλλον μερικές φορές. Μέχρι εκεί μπορώ να μιλήσω με σιγουριά. Δεν έχω κάποια ένδειξη ότι γεννιέται ένας μεγάλος έρωτας ανάμεσα στα ασανσέρ και στα γραφεία μιας άλλης εταιρείας. Βέβαια, εγώ φέρομαι λες και χρειάζομαι τέτοια ένδειξη για να συστηθώ.
Έχουν υπάρξει τρεις ή τέσσερις απολύτως φυσιολογικές ευκαιρίες να πω ένα γεια. Τίποτα σπουδαίο. Ένα «γεια» και, αν αποφάσιζα να περάσω σε προχωρημένο επίπεδο, ίσως κι ένα «τι κάνεις;». Κάθε φορά θέλω να το πω και κάθε φορά αφήνω τη στιγμή να περάσει. Συνεχίζουμε τον δρόμο μας κι εγώ μένω να σκέφτομαι ότι πάλι με νίκησε μια λέξη με τρία γράμματα.
Αυτό που με ενοχλεί είναι πως δεν συμβαίνει μόνο μαζί της. Αν ήταν έτσι, θα έλεγα ότι απλώς μου αρέσει πολύ η συγκεκριμένη και θα το άφηνα εκεί. Αλλά όποτε βρίσκω μια γυναίκα ελκυστική, ακόμα και η πιο απλή κουβέντα αρχίζει να μου φαίνεται δύσκολη. Η επιθυμία μου να την πλησιάσω μοιάζει να μπλοκάρει ακριβώς την ικανότητά μου να το κάνω. Πολύ εξυπηρετικό σύστημα.
Δεν ξέρω γιατί αγχώνομαι τόσο. Δεν ψάχνω κάποια φοβερή ατάκα, ούτε προσπαθώ να κανονίσω ραντεβού πριν επιστρέψουμε στα γραφεία μας. Θέλω απλώς να πω ποιος είμαι. Όταν όμως βρίσκομαι εκεί, αυτό μοιάζει πολύ μεγαλύτερο βήμα απ’ όσο μου φαίνεται μετά, όταν η ευκαιρία έχει πια περάσει.
Εκεί κολλάω: ξέρω πόσο συνηθισμένο είναι να πεις ένα γεια, αλλά δυσκολεύομαι να το ξεστομίσω. Όσοι το έχετε περάσει, πώς το ξεπεράσατε; Τι σας βοήθησε να αρχίσετε μια κουβέντα ενώ ακόμα είχατε άγχος; Γιατί, αν περιμένω να νιώσω απόλυτη αυτοπεποίθηση, μάλλον θα συνεχίσουμε για χρόνια τις σιωπηλές μας συναντήσεις στον διάδρομο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




