Χθες του έστειλα να πάμε για καφέ. Μια απλή πρόταση, αν θα ήθελε να βρεθούμε κάποια στιγμή την επόμενη εβδομάδα. Δεν έχει απαντήσει ακόμα. Το μήνυμα ήταν σύντομο· οι σκέψεις που του έχω αφιερώσει από τότε, καθόλου.
Πριν από το πρώτο μας ραντεβού είχαμε έρθει κοντά. Μετά βρεθήκαμε και η συνάντηση δεν πήγε ιδιαίτερα καλά. Είχε αρκετή αμηχανία, οπότε καταλαβαίνω γιατί μπορεί να μη θέλει δεύτερο ραντεβού. Δυστυχώς, το ότι καταλαβαίνω αυτή την πιθανότητα δεν με βοηθάει να σταματήσω να το θέλω εγώ.
Ξέρω ότι είμαι ελκυστική και ότι υπάρχουν άλλοι άντρες που θα έβγαιναν μαζί μου. Δεν είναι εκεί το θέμα. Εγώ συνήθως επικεντρώνομαι σε έναν άνθρωπο, αντί να κρατάω ανοιχτές διάφορες γνωριμίες. Και τώρα η προσοχή μου έχει κολλήσει στον συγκεκριμένο. Προφανώς δεν έλεγξε πρώτα αν είναι διαθέσιμος.
Σκέφτομαι λοιπόν αν πρέπει να αφήσω την πρόσκληση όπως είναι ή να στείλω άλλο ένα μήνυμα. Να του πω ότι δεν πειράζει αν δεν θέλει να ξαναβρεθούμε, ότι ξέρω πως το ραντεβού ήταν αμήχανο και ότι θα εκτιμούσα να μου το πει ξεκάθαρα.
Μόνο που, όσο το σκέφτομαι, καταλαβαίνω πόσα περιμένω να λύσει αυτό το δεύτερο μήνυμα. Θέλω να ξέρω πού βρίσκομαι, αλλά θέλω και μια δεύτερη ευκαιρία μαζί του. Προσπαθώ να χωρέσω και τα δύο σε λίγες γραμμές, με την ελπίδα ότι θα ακουστούν χαλαρές. Μάλλον ζητάω πολλά από λίγες γραμμές.
Είμαι 36 και ήμουν σε σχέση για 13 χρόνια. Είναι μεγάλο διάστημα μακριά από αυτή τη διαδικασία, να προσπαθείς δηλαδή να μαντέψεις τι σημαίνει η σιωπή κάποιου. Νιώθω ότι έχω χάσει την εξάσκησή μου. Ειδικά όταν ακούω να λένε «δώσ’ του λίγο χρόνο», σαν να υπάρχει κάποια κοινά αποδεκτή διαδικασία που όλοι ξέρουν εκτός από μένα.
Θα επικοινωνήσει μόνος του; Έχει ήδη χάσει το ενδιαφέρον του; Μάλλον πιστεύω ότι δεν ενδιαφέρεται, αλλά ένα κομμάτι μου περιμένει ακόμα να με διαψεύσει.
Προς το παρόν υπάρχει η χθεσινή πρόσκληση και το δεύτερο μήνυμα που σκέφτομαι να στείλω. Εγώ έναν καφέ για την άλλη εβδομάδα ήθελα. Δεν περίμενα τόση σκέψη πριν καν παραγγείλουμε.
