Σήμερα ξανακατέβασα το Instagram, ύστερα από πολύ καιρό. Και το πρώτο πράγμα που μου πρότεινε ήταν μια φωτογραφία της πρώην μου. Δεν είχα προλάβει καλά καλά να μπω στην εφαρμογή και βρέθηκα να κοιτάζω έναν άνθρωπο που δεν περίμενα καθόλου να δω.
Ήμασταν μαζί σχεδόν τέσσερα χρόνια και τον περισσότερο καιρό μέναμε στο ίδιο σπίτι. Χωρίσαμε πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, επειδή με απάτησε. Απ’ ό,τι έμαθα, αυτό κρατούσε σχεδόν έντεκα μήνες. Έντεκα μήνες μοιραζόμασταν την καθημερινότητά μας κι εγώ αγνοούσα ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής της.
Έξι μήνες μετά τον χωρισμό είχε καινούριο σύντροφο. Έχουμε ακόμα κοινούς φίλους, οπότε όλο και κάτι φτάνει στ’ αυτιά μου. Η εντύπωση που έχω σχηματίσει είναι ότι τα πράγματα της πηγαίνουν καλά.
Στη φωτογραφία είχε αλλάξει τόσο πολύ εμφανισιακά, που σχεδόν δεν την αναγνώρισα. Έμοιαζε απίστευτα με τον σύντροφό της, λες και είχαν καταλήξει στο ίδιο στιλ. Αυτό όμως δεν ήταν που με πείραξε περισσότερο.
Με πείραξε που φαινόταν άνετη με πράγματα που μαζί μου δεν ήθελε. Να ανεβάζει κοινές φωτογραφίες, για παράδειγμα. Να βάζει τον σύντροφό της στην παρέα της, να τον κάνει μέρος του κοινωνικού της κύκλου. Πράγματα που εγώ ζητούσα τότε και τώρα έμοιαζαν να γίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ξέρω ότι συμπληρώνω πολλά κενά μόνος μου. Μια φωτογραφία δεν μου λέει πώς είναι πραγματικά η σχέση τους. Ούτε οι κοινοί φίλοι μπορούν να μου μεταφέρουν ολόκληρη τη ζωή της. Το καταλαβαίνω αυτό, αλλά η σύγκριση ξεκινάει πριν προλάβω να τη σταματήσω.
Εγώ κουβαλάω ακόμα ό,τι έγινε. Έχει επηρεάσει τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου και το πόσο εύκολα εμπιστεύομαι κάποιον. Εκείνη, από τα λίγα που βλέπω, έχει φτιάξει μια εντελώς καινούρια ζωή.
Δεν με ενοχλεί που έχει μέλλον και προχωράει. Απλώς δεν περίμενα να μου εμφανιστεί αυτό το μέλλον με το που ανοίξω το Instagram. Σχεδόν δεν αναγνώρισα τη γυναίκα της φωτογραφίας. Κι όμως, κατάφερε ακόμα να με κάνει να νιώσω ακριβώς όπως τότε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




