Είπε ναι, θέλει να βγούμε ραντεβού, κι εγώ τώρα έχω αγχωθεί. Πολύ λογική αντίδραση σε ένα καλό νέο. Ούτε λεπτό χαράς δεν άφησα να πάει χαμένο.
Το «ναι» ήταν αυτό που ήθελα. Τώρα που το άκουσα, όμως, ανακαλύπτω ότι το «πάμε ένα ραντεβού» έχει μέσα του ένα σωρό μικρότερες δουλειές. Πρέπει να κανονίσουμε πού θα πάμε και τι θα κάνουμε. Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να μιλήσω κιόλας. Κατά προτίμηση πάνω από μία φορά.
Ήδη με τρώει να ετοιμάσω τόσα θέματα συζήτησης, που να μπορώ άνετα να παρουσιάσω εκπομπή. Βέβαια, με φαντάζομαι: θα μου κάνει μια εντελώς απλή ερώτηση κι εγώ θα ξεχάσω τα πάντα. Το μόνο που θα θυμάμαι θα είναι ότι είχα προετοιμαστεί. Τόσος κόπος, για να έχω τουλάχιστον επίγνωση του κενού.
Αυτό που με καθησυχάζει είναι και αυτό που με αγχώνει: θέλει όντως να βγούμε. Δεν υπάρχει κάποια απόρριψη να προσπαθώ να χωνέψω, ούτε μια αόριστη απάντηση να την εξετάζω από όλες τις πλευρές, ψάχνοντας τι εννοούσε. Υπάρχει ένα ξεκάθαρο «ναι» και τώρα η σειρά μου είναι να κάνω κάτι με αυτό. Κι εγώ, που μέχρι πριν περίμενα πώς και πώς την απάντησή της, ξαφνικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Οπότε, τι κάνω τώρα; Θέλω να της προτείνω πού και πότε να βρεθούμε, χωρίς να ακουστώ λες και οργανώνω περιφερειακό συνέδριο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




