Συνήθως εγώ προτείνω να βγούμε, εγώ κλείνω το μαγαζί κι εγώ πληρώνω. Μέχρι τώρα δεν είχε χρειαστεί να γράψω ολόκληρη διακήρυξη γι’ αυτό. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, το να προτείνω πού και πού κάτι διαφορετικό θέλει εκτενή αιτιολόγηση.
Τελευταία έχω αρχίσει να μοιράζομαι τον λογαριασμό όταν είναι ξεκάθαρο πως το ραντεβού δεν οδηγεί κάπου, αρκεί να συμφωνούμε και οι δύο. Γνωριστήκαμε, περάσαμε λίγη ώρα μαζί και καταλάβαμε ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια. Μου φαίνεται μια χαρά να πληρώσει ο καθένας τα δικά του. Μπορεί να μη βγήκε έρωτας, αλλά τουλάχιστον βγαίνουν τα μαθηματικά.
Αυτό που με ενοχλεί είναι η βεβαιότητα ότι οφείλω να πληρώσω επειδή είμαι άντρας. Μου αρέσει να κερνάω και τις περισσότερες φορές το κάνω, ειδικά όταν θέλω να ξαναδώ την άλλη. Θέλω, όμως, να είναι επιλογή μου. Να μην κρίνεται όλη μου η ευγένεια από μια απόδειξη κάρτας.
Έχουμε φορτώσει αυτή τη στιγμή με απίστευτα πολλά νοήματα. Ακούω «να τα μοιραστούμε;» και υποτίθεται ότι πρέπει να μαντέψω αν το εννοεί, αν με δοκιμάζει ή αν θα χάσω πόντους μόλις πω ναι. Εγώ τείνω να παίρνω την πρόταση κυριολεκτικά. Αν συμφωνήσουμε να πληρώσουμε από μισά, θα ήθελα να πιστεύω ότι μόλις συνεννοηθήκαμε επιτυχώς για το φαγητό.
Όταν το ανέφερα, μερικές αντιδράσεις ήταν λες και είχα προτείνει να κόβω εισιτήριο στην είσοδο. Δεν είπα σε κανέναν πώς να βγαίνει ραντεβού. Είπα ότι δύο ενήλικες μπορούν να συμφωνήσουν να πληρώσει ο καθένας το μερίδιό του χωρίς να υπάρχει ντροπή.
Αναρωτιέμαι μήπως, αν αυτό ήταν πιο συνηθισμένο, αποφεύγονταν και κάποια ραντεβού όπου ο ένας δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα και δεν κάνει σχεδόν καμία προσπάθεια. Δεν έχω τρόπο να το αποδείξω. Ξέρω κυρίως ότι νιώθω καλύτερα όταν το κέρασμα δεν μοιάζει υποχρεωτικό.
Και φυσικά δεν χρειάζεται μετά μήνυμα με αναλυτική χρέωση του δείπνου ως απόδειξη ότι κάποιος σου έφαγε τον χρόνο. Ένα γεύμα δεν αγοράζει δεύτερο ραντεβού.
Αν θέλω να κεράσω, θα κεράσω. Αν συμφωνούμε να τα μοιραστούμε, εξίσου καλά. Πληρώνουμε, λέμε αντίο και φεύγουμε. Δεν χρειάζεται να ορίσουμε και δικάσιμο.
