Πρόσφατα γνώρισα μια γυναίκα στο Reddit και ανταλλάξαμε στοιχεία επικοινωνίας. Από την αρχή η κουβέντα έβγαινε εύκολα. Στέλναμε πολλά μηνύματα, πηγαίναμε από το ένα θέμα στο άλλο και πάντα φαινόταν να έχουμε κάτι ακόμη να πούμε.
Της είπα αρκετά νωρίς ότι μου αρέσει. Δεν μου απάντησε ότι νιώθει το ίδιο, αλλά συνεχίσαμε να μιλάμε. Η επαφή μας δεν χάθηκε, κι εγώ συνέχισα να τη νιώθω κοντά μου, παρόλο που δεν μπορούσα να πω ότι υπήρχε κάτι ερωτικό μεταξύ μας.
Εκείνη ήταν ξεκάθαρη πως δεν θέλει σχέση, εξαιτίας κάποιων πραγμάτων που έχει περάσει. Μου μίλησε γι’ αυτά αναλυτικά. Εκτίμησα που με εμπιστεύτηκε τόσο, αλλά παράλληλα προσπάθησα να την πείσω ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Συνήθως η απάντησή της ήταν ένα «θα δούμε».
Αυτές οι δύο λέξεις έχουν γίνει πια συνηθισμένες στις συζητήσεις μας. Της στέλνω μια αστεία ανάρτηση ή ένα ρομαντικό βιντεάκι και κάνει like. Μερικές φορές απαντά «εντάξει», άλλες πάλι «θα δούμε». Υπάρχει μια ζεστασιά που με κάνει να ελπίζω, αλλά καμία σαφής απάντηση για το αν θέλει να βγούμε.
Της έχω πει αρκετές φορές ότι, αν τα μηνύματά μου την κάνουν να αισθάνεται άβολα, μπορεί να μου το πει και θα σταματήσω. Μου λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Καταλαβαίνω πως αυτό σημαίνει ότι είναι άνετη να συνεχίσουμε να μιλάμε. Δεν απαντά, όμως, στο αν με βλέπει ερωτικά.
Μου λέει τόσα πράγματα από τη ζωή της που δυσκολεύομαι να μη δεθώ. Μου αρέσει να μαθαίνω τι της συμβαίνει και χαίρομαι που επιλέγει να τα μοιράζεται μαζί μου. Μετά αναρωτιέμαι μήπως παίρνω αυτή την εμπιστοσύνη και τη μεταφράζω σε ενδιαφέρον που δεν έχει εκφράσει.
Δεν ξέρω τι νιώθει πέρα από όσα μου έχει πει. Δεν έχει ανταποδώσει αυτό που της εξομολογήθηκα και έχει δηλώσει ότι δεν θέλει σχέση. Εμείς εξακολουθούμε να μιλάμε κι εγώ εξακολουθώ να ελπίζω. Υπάρχει χώρος γι’ αυτή την ελπίδα ή περιμένω οι κουβέντες μας να γίνουν κάτι που εκείνη δεν μου υποσχέθηκε ποτέ;
