Η κοπέλα μου πάντα προτιμούσε τον χρυσό. Το ξέρω. Ξέρω επίσης ότι έχει πολύ συγκεκριμένο γούστο στα ρούχα, στα αξεσουάρ και στα κοσμήματα, οπότε συνήθως αποφεύγω να της διαλέγω τέτοια δώρα. Μέχρι τώρα, η βασική μου στρατηγική ήταν να γνωρίζω τα όριά μου.
Όταν συζητούσαμε για αρραβώνα, μου είχε πει ότι ήθελε η πρόταση να έχει κάτι προσωπικό, κάτι με νόημα. Μετά θα μπορούσαμε να διαλέξουμε μαζί ένα δαχτυλίδι που θα ήθελε πραγματικά να φοράει. Μου φάνηκε ωραίο: εγώ θα αναλάμβανα τη συγκίνηση και εκείνη την επιλογή του κοσμήματος.
Για κάποιους οικογενειακούς λόγους, που δεν έχουν σημασία εδώ, αγοράσαμε τελικά το δαχτυλίδι πριν κάνω την πρόταση. Διάλεξε ένα χρυσό με διαμάντια και το πλήρωσα. Τουλάχιστον το άγχος «θα της αρέσει;» το είχαμε λύσει με απόλυτη βεβαιότητα.
Για την ίδια την πρόταση, αποφάσισα να φτιάξω κι ένα δαχτυλίδι με τα χέρια μου. Δεν πιάνουν ιδιαίτερα σε τέτοια πράγματα, γι’ αυτό ο κοσμηματοπώλης πρότεινε ασήμι. Αφού εκείνη είχε ήδη το χρυσό που ήθελε, συμφώνησα. Αυτό θα ήταν ένα ενθύμιο της στιγμής.
Θυμόμουν ότι παλιότερα είχε πει πως της άρεσαν τα δαχτυλίδια με πολλές σειρές, κι έτσι βασίστηκα σε εκείνο το σχέδιο. Το αποτέλεσμα ήταν κάπως άτεχνο, αλλά το θεώρησα αναμενόμενο. Είχαν μεσολαβήσει τα δικά μου χέρια, άλλωστε.
Ύστερα έμαθε ότι ήταν ασημένιο.
Απογοητεύτηκε. Μου είπε πως, αν την ήξερα, θα το είχα φτιάξει χρυσό, αφού δεν φορούσε πια ασήμι. Της εξήγησα ότι δεν το προόριζα για καθημερινό κόσμημα. Δεν χρειαζόταν καν να το φοράει. Ήθελα να κάνω την πρόταση πιο προσωπική, ενώ το χρυσό δαχτυλίδι που της άρεσε ήταν ήδη δικό της.
Η εξήγηση δεν βοήθησε ιδιαίτερα. Μου είπε ότι θα μπορούσα να είχα αγοράσει ένα χρυσό και να είχα χαράξει πάνω του κάτι με σημασία.
Εγώ πίστευα πως η σημασία ήταν ότι το έφτιαξα μόνος μου. Εκείνη είδε στην επιλογή του μετάλλου ότι δεν την είχα ακούσει. Παραμένει απογοητευμένη κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω αν κατάφερα να κάνω λάθος την πρόταση, ενώ είχα ήδη αγοράσει το σωστό δαχτυλίδι.
