Να περιμένω τον ιδανικό σύντροφο ή να θεωρήσω δεδομένο ότι θα χρειαστεί να κάνω κάποιους συμβιβασμούς; Το ρωτάω από περιέργεια. Δεν έχω καταλήξει ότι η μία επιλογή είναι σωστή και η άλλη λάθος.
Άλλωστε, το «ιδανικός» χωράει πολλά. Μπορεί να σημαίνει έναν άνθρωπο με κοινές αξίες, που θέλει μια ζωή παρόμοια με τη δική μου. Μπορεί όμως να σημαίνει και κάποιον που καλύπτει κάθε προτίμηση που έχω μαζέψει στο μυαλό μου, μαζί με μερικές που ίσως δυσκολευόμουν ακόμη και να εξηγήσω.
Το ίδιο μπέρδεμα υπάρχει και με τον συμβιβασμό. Μιλάμε για διαφορετικά χόμπι ή για μια σχέση από την οποία λείπει κάτι ουσιαστικό; Και τα δύο μπορούν να παρουσιαστούν ως «δώσε μια ευκαιρία», αλλά στην καθημερινότητα μάλλον θα τα ζούσα πολύ διαφορετικά.
Με ενδιαφέρει πώς τα ξεχωρίζετε αυτά όταν απέναντί σας υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος. Κάποια απαίτηση χάνει τη σημασία της επειδή τον γνωρίζετε καλύτερα; Ή μήπως μερικές φορές την αφήνετε στην άκρη επειδή έχετε κουραστεί να ψάχνετε;
Όσοι περιμένατε, τι σας έκανε να επιμείνετε σε μια συγκεκριμένη προτίμηση; Κι όσοι συμβιβαστήκατε, τι σας έκανε να νιώσετε καλά με την επιλογή σας; Θα ήθελα να ακούσω ποιος ήταν ο συμβιβασμός στην πράξη — και αν εξακολουθεί να σας φαίνεται μικρός τώρα.
