Στον συνάδελφό μου αρέσουν πολύ τα μπισκότα με κομματάκια σοκολάτας και πλησιάζουν τα γενέθλιά του. Σκέφτομαι λοιπόν να του φτιάξω μερικά. Μια απολύτως απλή ιδέα, αν δεν υπήρχε η μικρή λεπτομέρεια ότι μου αρέσει πάρα πολύ εδώ κι έναν χρόνο.
Εγώ είμαι 26 κι εκείνος κλείνει τα 35. Και ναι, δουλεύουμε μαζί. Το ξέρω ότι εκεί αρκετοί θα κουνούσαν ήδη το κεφάλι. Τα έχω σκεφτεί όλα αυτά για τα μπλεξίματα στη δουλειά. Είχα έναν ολόκληρο χρόνο να τα σκεφτώ. Προσπάθησα και να τον ξεπεράσω, αλλά το κόλλημα παραμένει σταθερά στη θέση του.
Τώρα αναρωτιέμαι μήπως τα σπιτικά μπισκότα είναι ένας γλυκός, διακριτικός τρόπος να του δείξω ότι ενδιαφέρομαι. Ξέρω τι του αρέσει, θα το έχω φτιάξει για τα γενέθλιά του και η κίνηση θα είναι προσωπική, χωρίς να χρειαστεί να βγάλω ολόκληρο λόγο. Τουλάχιστον θα έχω και κάτι να κρατάω όσο θα του μιλάω.
Το θέμα είναι ότι τα μπισκότα παραμένουν μπισκότα. Τα φτιάχνεις για συναδέλφους, για γείτονες, για όποιον βρεθεί στην κουζίνα την κατάλληλη στιγμή. Μπορεί να χαρεί πάρα πολύ με το δώρο και να μην υποψιαστεί απολύτως τίποτα απ’ όσα θα ήθελα να του πω μ’ αυτό.
Με φαντάζομαι να πιστεύω ότι μόλις έκανα μια τολμηρή ρομαντική κίνηση, ενώ εκείνος απλώς θα σκέφτεται πως θυμήθηκα σωστά το αγαπημένο του γλυκό. Και οι δύο εκδοχές στέκουν μια χαρά. Πάνω στο κουτί δεν θα γράφει τι εννοώ.
Από την άλλη, μήπως η χειρονομία είναι λίγο αμήχανη; Θα καταλάβει ότι τον προσέχω ή απλώς ότι έχω ταψί και ξέρω να το χρησιμοποιώ; Θα προτιμούσα το πρώτο, αν και το δεύτερο αποδεικνύεται πολύ πιο εύκολα.
Δεν έχω ψήσει τίποτα ακόμα. Προσπαθώ να καταλάβω αν, ύστερα από έναν χρόνο που μου αρέσει, αυτό είναι ένα λογικό υπονοούμενο ή αν περιμένω από τα κομματάκια σοκολάτας να κάνουν την κουβέντα που διστάζω να αρχίσω. Αν του τα δώσω, θα πιάσει το νόημα ή απλώς θα απολαύσει ένα πολύ ωραίο κέρασμα γενεθλίων;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




