Οι πέντε ώρες είναι ένα απολύτως φυσιολογικό διάστημα. Εκτός αν έχεις στείλει μήνυμα σε κάποια που σου αρέσει. Τότε προλαβαίνει περίπου να αλλάξει γεωλογική εποχή.
Γνώρισα μια γυναίκα σε ένα πάρτι στο σπίτι μιας φίλης. Στην αρχή δεν μιλήσαμε ιδιαίτερα. Απλώς βρισκόμασταν στην ίδια παρέα, χωρίς να έχει τύχει να πιάσουμε κανονική κουβέντα.
Μετά μπήκαν στη μέση τα παιχνίδια. Αρχίσαμε να συζητάμε στρατηγική και κάπου εκεί φάνηκε ότι συνεννοούμασταν πολύ καλά. Τελικά, ένας κοινός στόχος βοηθάει στη γνωριμία. Θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερες περιστάσεις στην ενήλικη ζωή όπου μπορείς να δεις αν ταιριάζεις με κάποιον συζητώντας την επόμενη κίνηση σε ένα παιχνίδι.
Αργότερα μιλήσαμε για αρκετή ώρα. Από την τέχνη πήγαμε στη φιλοσοφία και μετά στα βιβλία. Η κουβέντα κυλούσε εύκολα και μου άρεσε πολύ. Κάποια στιγμή της ζήτησα το Instagram της και μου το έδωσε. Πρόσεξα επίσης ότι χαμογελούσε στη φίλη της που έκανε το πάρτι. Το πρόσεξα γιατί, προφανώς, εκείνο το βράδυ δεν μου ξέφευγε τίποτα.
Όταν φεύγαμε, πήρα το θάρρος να τη ρωτήσω αν θα ήθελε να βρεθούμε μέσα στην εβδομάδα. Θα πάω για λίγο σε άλλη πόλη για δουλειά, οπότε υπήρχε λόγος να το προτείνω άμεσα, αντί να μείνουμε στο κλασικό «να κανονίσουμε κάποια στιγμή».
Σήμερα της έστειλα ότι χάρηκα την κουβέντα μας και πέρασα όμορφα. Ένα απλό, σύντομο, φιλικό μήνυμα. Παρά τη φιλοσοφική συζήτηση που είχε προηγηθεί, δεν χρειαζόταν βιβλιογραφία στο τέλος.
Δεν έχει απαντήσει. Τα stories μου, πάντως, τα έχει δει.
Αυτά είναι όλα τα δεδομένα: μια ωραία κουβέντα, ένα Instagram, ένα μήνυμα χωρίς απάντηση και πέντε ώρες μέσα στις οποίες απέκτησα αδικαιολόγητα μεγάλο ενδιαφέρον για τις ειδοποιήσεις του κινητού μου.
Δεν μπορώ να καταλάβω αν το ενδιαφέρον ήταν κυρίως από τη δική μου πλευρά ή αν απλώς έχουμε διαφορετική σχέση με τα μηνύματα. Στο πάρτι όλα έβγαιναν αβίαστα. Εδώ η κουβέντα έχει μείνει λίγο στον αέρα.
Προς το παρόν, το μήνυμά μου περιμένει ακόμη απάντηση. Τα stories μου, από την άλλη, φαίνεται να πηγαίνουν μια χαρά.
