Πριν από περίπου έναν μήνα, το αγόρι μου αποφάσισε να χωρίσουμε. Είχαν προηγηθεί γύρω στις τρεις εβδομάδες που ήμασταν σε διάλειμμα. Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε μεταξύ μας, κι εκείνος τελικά κατέληξε ότι ήθελε να τελειώσει η σχέση.
Μου είπε πως ένιωθε συναισθηματικά απομακρυσμένος και δεν μπορούσε να είναι πραγματικά παρών στη σχέση μας. Ταυτόχρονα, έλεγε ότι με αγαπάει βαθιά, ότι είχα όλα όσα ήθελε από έναν σύντροφο. Δεν έφταιγα εγώ, δεν μου έλειπε κάτι, και δεν ήθελε να φύγω από τη συζήτηση πιστεύοντας ότι δεν ήμουν αρκετός άνθρωπος για εκείνον.
Τα άκουγα όλα αυτά. Απλώς δεν μπορούσα να καταλάβω πώς χωρούσαν στην ίδια απόφαση.
Όπως μου εξήγησε, αυτή η απομάκρυνση ερχόταν κι έφευγε από τον Μάιο. Για μήνες ήλπιζε ότι ήταν μια φάση. Μετά την επέτειό μας, όμως, άρχισε να τη νιώθει καθημερινά. Κι η επέτειός μας ήταν μόλις δύο εβδομάδες πριν αποφασίσουμε το διάλειμμα.
Εκεί επιστρέφει συνέχεια το μυαλό μου. Μιλούσαμε για το πώς θα μεγαλώναμε μαζί, για την κοινή μας ζωή, ακόμα και για γάμο κάποια στιγμή. Επιμένει ότι τα εννοούσε. Δεν μετανιώνει που με γνώρισε στην οικογένεια και στους φίλους του. Λέει πως θα ήθελε να είχε χειριστεί αλλιώς τα πράγματα.
Όταν χωρίσαμε από κοντά, έκλαιγε. Έβλεπα ότι ήταν φορτισμένος, αλλά δεν ήξερα τι σήμαιναν τα δάκρυά του. Στενοχώρια; Ενοχές; Δυσκολία να φύγει; Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τον χωρισμό και συγχρόνως έψαχνα στο πρόσωπό του μια εξήγηση.
Από τότε συνεχίζει να λέει ότι με αγαπάει και θα είναι εκεί αν τον χρειαστώ. Λέει όμως και ότι πρέπει να ξεκαθαρίσει μόνος του τα συναισθήματά του. Απασχολείται με τη δουλειά, παίρνει την κάθε μέρα όπως έρχεται και επικοινωνεί λιγότερο για να μπορέσει να συνέλθει.
Του ζήτησα να βρεθούμε άλλη μία φορά. Είχα ερωτήσεις που στον χωρισμό δεν είχα προλάβει ούτε να βάλω σε λέξεις. Μου είπε ότι ήταν πολύ νωρίς και πως μια συνάντηση θα μας πήγαινε συναισθηματικά πάνω κάτω.
Καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να τον κάνω να είναι έτοιμος. Όμως εκείνος αποφάσισε πότε τελειώσαμε, εκείνος καθορίζει πόσο μιλάμε, και τώρα η επόμενη συζήτηση εξαρτάται πάλι από το πότε θα μπορέσει. Πονάω κι εγώ. Δεν ξέρω πού χωράει η δική μου ανάγκη για απαντήσεις.
Αρχικά δεν ήξερε αν ήθελε να συναντηθούμε ξανά μέσα στη χρονιά. Τελικά υποσχέθηκε ότι θα βρεθούμε την επόμενη και μου είπε να του το θυμίσω. Ίσως για φαγητό, να πούμε τα νέα μας.
Δεν υπάρχει ημερομηνία ούτε κάποια κοινή αντίληψη για το τι θα σήμαινε εκείνο το τραπέζι. Λέει ότι ο χρόνος θα δείξει. Κι εγώ έχω μια υπόσχεση συνάντησης από κάποιον που λέει πως με αγαπάει, χωρίς να ξέρω αν πρέπει ακόμα να περιμένω αυτή τη συζήτηση.
