Έχω μια απορία για όλα εκείνα που θεωρούμε απαραίτητα όταν φανταζόμαστε τον άνθρωπο που θέλουμε δίπλα μας. Κάποιες προτιμήσεις μοιάζουν αδιαπραγμάτευτες, μέχρι να βρεθούμε σε μια σχέση και να ανακαλύψουμε ότι τελικά δεν μας απασχολούν σχεδόν καθόλου.
Πάρτε, ας πούμε, τα κοινά χόμπι. Ωραία ακούγεται η ιδέα να θέλετε και οι δύο να περνάτε κάθε ελεύθερο Σάββατο με τον ίδιο τρόπο. Αναρωτιέμαι όμως πόσο συχνά αποδεικνύεται εξίσου ωραίο να κάνει ο καθένας τα δικά του, να χαίρεται το απόγευμά του και μετά να έχετε κάτι διαφορετικό να πείτε όταν συναντηθείτε.
Ή μπορεί να έχει να κάνει με το πόσο κοινωνικός είναι ο άλλος. Πριν γνωριστείτε, ίσως πίστευες ότι κάποιος πολύ πιο ήσυχος ή πολύ πιο εξωστρεφής από σένα δεν θα σου ταίριαζε. Στην καθημερινότητά σας, όμως, αυτή η διαφορά μπορεί να περνάει σχεδόν απαρατήρητη. Με ενδιαφέρει αυτό το κενό ανάμεσα σε όσα περιμένουμε ότι θα χρειαστούμε και σε όσα τελικά μας κάνουν να περνάμε καλά μαζί.
Δεν μιλάω για το να ανέχεσαι άσχημη συμπεριφορά ή να εγκαταλείπεις κάτι βασικό για τη ζωή που θέλεις. Σκέφτομαι τις μικρότερες απαιτήσεις, εκείνες που καμιά φορά τις έχουμε πολύ ξεκάθαρες πριν υπάρξει ένας πραγματικός άνθρωπος απέναντί μας. Να ακούει συγκεκριμένη μουσική. Να έχει μια ορισμένη εμφάνιση. Να του αρέσουν οι ίδιες έξοδοι και οι ίδιες βόλτες.
Αν σας έχει συμβεί, στην αρχή το νιώθατε σαν συμβιβασμό; Υπήρξε κάποια στιγμή που συνειδητοποιήσατε ότι είχατε μήνες να το σκεφτείτε; Ή απλώς έχασε σιγά σιγά τη σημασία του, τόσο που τώρα η λέξη «συμβιβασμός» σας φαίνεται λίγο υπερβολική;
Τι πιστεύατε ότι χρειαζόσασταν οπωσδήποτε σε έναν σύντροφο, μέχρι που είδατε ότι είχε ελάχιστη σχέση με το αν ήσασταν ευτυχισμένοι μαζί;
