Πρόσφατα ξεκίνησα μια σχέση κυριαρχίας και υποταγής από απόσταση, κι έχω αναλάβει την κυριαρχική πλευρά. Το ταίρι μου, πάλι, έχει αναλάβει με αξιοθαύμαστο ζήλο να μου πηγαίνει κόντρα. Το λέω με πολλή τρυφερότητα. Μου αρέσουν τα πειράγματα, το ύφος, αυτή η σιωπηλή βεβαιότητα ότι κάθε απολύτως λογική οδηγία μου σηκώνει ένσταση και, ενδεχομένως, έφεση.
Το πρόβλημα είναι ότι άλλο να σου αρέσει όλο αυτό κι άλλο να ξέρεις πώς να το χειριστείς. Το πρώτο το έχω. Στο δεύτερο φαίνεται πως προσπέρασα μερικά βασικά μαθήματα και τώρα κοιτάζω την ύλη.
Η απόσταση το κάνει πιο εμφανές. Προσπαθώ να σκεφτώ μια συνεδρία που να μπορούμε να κάνουμε όσο είμαστε χώρια, κάτι παιχνιδιάρικο που να μας δίνει χώρο να χαρούμε αυτή τη δυναμική. Μόνο που, κάθε φορά που πάω να το οργανώσω, οι ιδέες μου εξαντλούνται εντυπωσιακά γρήγορα.
Θέλουμε να μείνει μη σεξουαλικό. Κατά τα άλλα, είμαστε ανοιχτοί σε αρκετά πράγματα, αλλά αυτό είναι σημαντικό και για τους δυο μας. Η χαρά βρίσκεται στο μεταξύ μας πάρε δώσε: να με δυσκολεύει επίτηδες, μέσα σε κάτι που έχουμε επιλέξει και απολαμβάνουμε μαζί, κι εγώ να έχω κάποια απάντηση πέρα από το να εκτιμώ την προσπάθεια.
Εκεί κολλάω στα πρακτικά. Τι μπορούμε όντως να κάνουμε από μακριά; Πώς συμφωνούμε σε ένα πλαίσιο ώστε να νιώθουμε ότι έχουμε μια συνεδρία, με αρχή και συνέχεια; Και πώς προχωράει αυτό που ζητάω όταν δεν βρίσκομαι εκεί; Ένα μήνυμα με μια οδηγία στέλνεται εύκολα. Το να αποκτήσει βάρος μέσα στο παιχνίδι μας θέλει λίγη περισσότερη εφευρετικότητα.
Οπότε, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα: το ταίρι μου με ενθουσιάζει, το υλικό μου είναι περιορισμένο και ψάχνω μη σεξουαλικές ιδέες που να λειτουργούν από απόσταση. Η θέση για τις σκανταλιές καλύφθηκε με το παραπάνω. Στην οργάνωση έχουμε ακόμα κενό.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




