Έστειλα μήνυμα σε έναν πρώην συνάδελφο και του είπα ότι τον σκεφτόμουν και θα ήθελα να γνωριστούμε καλύτερα. Ήθελα να καταλάβει ξεκάθαρα ότι με ενδιέφερε. Είχα προετοιμαστεί και για την απόρριψη, όπως προετοιμάζεσαι για τη βροχή μέχρι να βρεθείς έξω χωρίς ομπρέλα.
Μου απάντησε ότι με έβλεπε μόνο συναδελφικά και μου ευχήθηκε ό,τι καλύτερο.
Ευγενικό, σαφές και καθόλου αυτό που ήλπιζα να ακούσω. Δεν απάντησα. Είχα στενοχωρηθεί, αλλά θεωρούσα κιόλας ότι η κουβέντα είχε τελειώσει. Είχα εκφράσει το ενδιαφέρον μου, είχε απαντήσει, δεν υπήρχε κάτι άλλο να προσθέσω.
Και μετά, σχεδόν αμέσως —μέσα σε λίγα λεπτά, νομίζω— μου έστειλε αίτημα φιλίας σε άλλη εφαρμογή.
Δεν το δέχτηκα. Ακόμα προσπαθούσα να διαχειριστώ την απόρριψη και δεν είχα διάθεση να ασχοληθώ με μια δεύτερη, μικρότερη εκκρεμότητα. Το αίτημα έμεινε εκεί και, ύστερα από μία ή δύο μέρες, το πήρε πίσω.
Φυσικά, πρόσεξα και τι γινόταν στη λίστα των φίλων του. Εδώ και μήνες είχε μόνο τρεις άντρες. Τις ίδιες περίπου ώρες που έστειλε σε μένα, φάνηκε να στέλνει αιτήματα και σε άλλες γυναίκες. Μέχρι την επόμενη μέρα είχαν προστεθεί τρεις.
Έτσι απέκτησα αρκετές πιθανές εξηγήσεις και απολύτως κανένα καινούργιο στοιχείο για το τι σκεφτόταν. Πολύ παραγωγική εξέλιξη.
Ίσως ήθελε απλώς να φερθεί φιλικά και να δείξει ότι δεν υπήρχε αμηχανία μεταξύ μας. Ίσως ένιωθε ο ίδιος άβολα που με απέρριψε. Αναρωτήθηκα ακόμα μήπως με λυπήθηκε ή μήπως έστειλε και σε άλλες για να μη φανεί τόσο ιδιαίτερο το δικό μου αίτημα. Βέβαια, η τελευταία εκδοχή προϋποθέτει μια μικρή εκστρατεία δημοσίων σχέσεων. Ίσως φορτώνω πολλές ευθύνες σε ένα κουμπί προσθήκης φίλου.
Είναι εσωστρεφής, αν και δεν ξέρω πόσα εξηγεί αυτό. Μπορεί απλώς να το ξανασκέφτηκε όταν δεν ανταποκρίθηκα.
Δεν περιμένω κάτι από εκείνον πια. Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη και τη δέχομαι. Απλώς απορώ τι μεσολάβησε σε εκείνα τα λίγα λεπτά ανάμεσα στο «ό,τι καλύτερο» και στο αίτημα να εμφανίζεται στη ροή μου.
Το αίτημα εξαφανίστηκε. Η περιέργειά μου, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είχε κουμπί ακύρωσης.
