Προσπαθώ να βλέπω τις γνωριμίες λίγο πιο αισιόδοξα. Θέλω να παίρνω πρωτοβουλία, να κάνω λίγο χιούμορ, να δείχνω σε μια γυναίκα ότι με ενδιαφέρει. Σε ένα πάρτι, σε μια έξοδο με παρέα ή κάπου όπου υπάρχει ήδη λίγη χημεία, όλο αυτό ακούγεται αρκετά απλό. Μέχρι να αρχίσω να αναρωτιέμαι αν θέλει καν να της μιλήσω.
Είμαι ευαίσθητος άνθρωπος και προσέχω πολύ να μη φέρνω τους άλλους σε δύσκολη θέση. Από συζητήσεις με γυναίκες που γνωρίζω και από όσα διαβάζω στο διαδίκτυο για την παρενόχληση, έχω καταλάβει καλύτερα πόσο άβολη μπορεί να γίνει μια ανεπιθύμητη προσέγγιση. Καταλαβαίνω γιατί κάποια μπορεί να είναι επιφυλακτική.
Μόνο που τελευταία μπαίνω στις κουβέντες θεωρώντας σχεδόν δεδομένο ότι η παρουσία μου είναι ανεπιθύμητη. Περιμένω ότι μια γυναίκα θα με δει σαν απειλή προτού μάθει οτιδήποτε για μένα. Ξέρω πως αυτή είναι δική μου σκέψη. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι έχει εκείνη στο μυαλό της.
Όταν λοιπόν μιλάω σε κάποια που δεν ξέρω, παρακολουθώ την κάθε μου κίνηση. Μήπως απάντησε πολύ σύντομα; Μήπως έχω μείνει παραπάνω απ’ όσο πρέπει; Μήπως το αστείο ακούστηκε αλλιώς όταν το είπα; Προσπαθώ τόσο πολύ να καταλάβω αν ξεπερνάω κάποιο όριο, που τελικά δυσκολεύομαι να συμμετέχω στην ίδια την κουβέντα. Το αυθόρμητο χιούμορ που θα ήθελα να έχω χάνεται κάπου μέσα σε όλον αυτόν τον έλεγχο.
Βλέπω άλλους άντρες που φαίνεται να τα πηγαίνουν καλά και μοιάζουν χαλαροί. Αστειεύονται, φλερτάρουν, ξεπερνούν μια αμήχανη στιγμή χωρίς να δείχνουν ότι χάλασαν όλα. Απ’ έξω φαίνεται εύκολο, αν και δεν ξέρω πόση αβεβαιότητα μπορεί να νιώθουν κι εκείνοι.
Θέλω να αποκτήσω αυτή την άνεση. Θέλω επίσης να προσέχω αν η άλλη περνάει καλά και αν θέλει να συνεχιστεί η συζήτηση. Και τα δύο με νοιάζουν, αλλά τελευταία δυσκολεύομαι να τα συνδυάσω.
Μπορώ να ακούσω ότι κάποια δεν ενδιαφέρεται. Αυτό που με δυσκολεύει είναι να ξεκινάω κάθε κουβέντα έτοιμος να διαπιστώσω ότι ακόμα και το «γεια» ήταν λάθος. Όσοι το έχετε ξεπεράσει, πώς μάθατε να είστε αρκετά παρόντες ώστε να φλερτάρετε, χωρίς να χάνετε τα σημάδια ότι ήρθε η ώρα να κάνετε πίσω;
