Είμαι στα τριάντα μου και δεν είχα ποτέ κοπέλα, ούτε έχω ζήσει τη στοργή μιας ερωτικής σχέσης. Ήδη δυσκολευόμουν να το πω σε κάποιον. Όταν τελικά το μοιράστηκα με μια φίλη μου, η κουβέντα δεν πήγε όπως θα ήθελα.
Ήταν πολύ απόλυτη. Μου είπε ότι οι γυναίκες θα έβλεπαν ως κακό σημάδι έναν άντρα στην ηλικία μου χωρίς καμία εμπειρία σχέσης, ειδικά αφού δεν υπήρχε κάποιος θρησκευτικός λόγος που να το εξηγεί. Εγώ της είχα ανοίξει την καρδιά μου για κάτι που με άγχωνε και τελικά βρέθηκα με έναν ακόμα λόγο να ανησυχώ.
Προσπαθώ να βελτιώσω τον εαυτό μου, αλλά έχω δεχτεί και αρκετές απορρίψεις. Εκείνη τις αντιμετώπισε σαν απόδειξη ότι οι προσπάθειές μου δεν είχαν αποτέλεσμα. Μου είπε πως θα ήταν καλύτερα να επικεντρωθώ στα χόμπι και στα ενδιαφέροντά μου.
Δεν έχω κάτι ενάντια στα χόμπι. Απλώς, μέσα σε εκείνη την κουβέντα, η πρόταση ακούστηκε πολύ πιο βαριά. Μου είπε ότι ο κόσμος είναι άδικος και πως κάποιοι άνθρωποι απλώς δεν είναι γραφτό να βρουν κάποιον ή να τους δει κανείς ως πιθανό σύντροφο. Δεν το άκουσα σαν μια ιδέα για το πώς να περνάω όμορφα τον χρόνο μου. Το άκουσα σαν να μου έλεγε να πάψω να περιμένω.
Είναι δύσκολο να ακούς κάτι τέτοιο από έναν άνθρωπο που διάλεξες να εμπιστευτείς. Ξέρω ότι δεν μπορεί να μιλήσει εκ μέρους κάθε γυναίκας που ίσως γνωρίσω. Παρ’ όλα αυτά, τα λόγια της βρήκαν ακριβώς τον φόβο που είχα ήδη: ότι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται να εξηγήσω την απειρία μου.
Τώρα αναρωτιέμαι πόση βαρύτητα πρέπει να δώσω σε όσα είπε. Το ότι δεν έχω ερωτικό παρελθόν στα τριάντα μου κάνει πράγματι τόσο δυσκολότερο να βρω σχέση; Μπορεί κάποια να με γνωρίσει χωρίς να θεωρήσει σημαντικότερο απ’ όλα όσα δεν μου έχουν συμβεί;
Μπήκα σε εκείνη την κουβέντα με την αγωνία ότι έχω μείνει πίσω. Βγήκα αναρωτώμενος αν έχω ακόμα την ευκαιρία να ζήσω κάτι τέτοιο.
