Παίρνω διαζύγιο ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια γάμου και έχω μια απορία που σχεδόν ντρέπομαι να ξεστομίσω: πώς γνωρίζει κανείς κάποιον για να βγει ραντεβού;
Δεν ρωτάω επειδή ετοιμάζομαι να αρχίσω τις γνωριμίες. Αυτή τη στιγμή δεν το σκέφτομαι καν. Απλώς έχω περιέργεια, όπως μπορεί να έχεις για ένα μέρος χωρίς να έχεις κλείσει εισιτήρια. Ακούω τον κόσμο να μιλάει για καινούριες σχέσεις λες και το πώς ξεκινούν είναι αυτονόητο. Εμένα ακριβώς αυτό το κομμάτι μού λείπει.
Πριν παντρευτώ, είχα μία κοπέλα. Αυτή είναι όλη κι όλη η εμπειρία μου. Δεν πέρασα χρόνια μαθαίνοντας πώς να πλησιάζω μια γυναίκα, πώς να καταλαβαίνω ότι ενδιαφέρεται ή πώς μια ευχάριστη συζήτηση καταλήγει σε πρόσκληση για φαγητό. Ούτε μικρότερος το είχα ιδιαίτερα με το φλερτ, και δεν φαντάζομαι ότι βελτιώθηκα στα κρυφά όσο ήμουν παντρεμένος.
Όταν κάποιος λέει ότι βγαίνει με έναν καινούριο άνθρωπο, θέλω να μάθω πώς έγινε η αρχή. Πού γνωρίστηκαν; Ποιος έκανε την πρώτη κίνηση; Ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε ενδιαφέρον ή χρειάστηκε ο ένας να το ρισκάρει χωρίς να ξέρει; Συνήθως αυτές τις λεπτομέρειες τις προσπερνούν. Για μένα, όμως, εκεί βρίσκεται όλη η ιστορία.
Είκοσι πέντε χρόνια είναι πολύς καιρός χωρίς να έχεις πρακτικό λόγο να ασχοληθείς με τίποτα από αυτά. Τώρα ξαφνικά πιάνω τον εαυτό μου να τα προσέχει, παρόλο που η ιδέα να συμμετέχω κι εγώ παραμένει μακρινή.
Δεν έχω να φτιάξω προφίλ ούτε ψάχνω την κατάλληλη πρώτη ατάκα. Προς το παρόν απλώς παρατηρώ με απορία τόσους ενήλικες που καταφέρνουν να βρίσκουν ο ένας τον άλλον.
Κι όταν ακούω «απλώς πιάσαμε την κουβέντα», θα ήθελα λίγες περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτό το «απλώς».
