Τι να πω όταν πλησιάζω μια γυναίκα σε δημόσιο χώρο; Ιδανικά, κάτι που δεν θα την αναγκάσει να διακόψει τη μέρα της για να αναλάβει και τη δική μου αμηχανία.
Θα ξεκινούσα από κάτι που συμβαίνει γύρω μας. Αν, ας πούμε, περιμέναμε στην ουρά για καφέ, θα μπορούσα να ρωτήσω τι αξίζει να δοκιμάσω. Σε μια εκδήλωση, τι την έφερε εκεί. Το περιβάλλον έχει ήδη φροντίσει να μας δώσει θέμα συζήτησης. Ευγενικό εκ μέρους του.
Βέβαια, καλό θα ήταν να θέλω όντως να ακούσω την απάντηση. Αν ρωτήσω για τον καφέ, ας είμαι έτοιμος να μιλήσω λίγο για καφέ. Αν παρατήσω αμέσως το θέμα για να της ανακοινώσω πόσο όμορφη είναι, κάπου ένας εσπρέσο θα νιώσει ότι τον εκμεταλλεύτηκα.
Θα μπορούσα επίσης να κάνω ένα μικρό κομπλιμέντο για κάτι που έχει επιλέξει η ίδια, όπως το σακάκι της. Και μετά να της αφήσω χώρο να απαντήσει. Το «ευχαριστώ» είναι κανονική, ολοκληρωμένη απάντηση. Δεν σημαίνει απαραίτητα «συνέχισε, έχω χρόνο για ολόκληρη παρουσίαση».
Αν δείχνει διάθεση να μιλήσουμε, μπορώ να συστηθώ και να ακολουθήσω την κουβέντα όπως προκύπτει. Να ακούσω τι λέει και να απαντήσω σε αυτό. Δύσκολα θα βγει φυσική συζήτηση αν εκείνη απαντάει στην πρώτη ερώτηση κι εγώ ψάχνω ήδη στο μυαλό μου ποια από τις άλλες έξι θα χρησιμοποιήσω μετά.
Αν πάλι είναι απασχολημένη, απαντάει σύντομα ή γυρίζει σε αυτό που έκανε, μπορώ απλώς να αφήσω την κουβέντα να τελειώσει. Δεν χρειάζεται να βρω κάποιο φοβερό θέμα που θα αλλάξει τα πάντα. Μερικές φορές όλη η γνωριμία είναι μια ευχάριστη φράση, και εκεί ολοκληρώνεται.
Ίσως λοιπόν να μη χρειάζεται να δουλέψω τόσο πολύ την πρώτη ατάκα. Ένα γεια, μια ερώτηση που ταιριάζει στη στιγμή και λίγη προσοχή στην απάντηση αρκούν για αρχή. Προφανώς θα ήθελα να φανώ γοητευτικός. Αλλά μπορώ να ξεκινήσω ως κάποιος με τον οποίο είναι εύκολο να πιάσεις κουβέντα.
