Είδα κάπου στο ίντερνετ μια ιδέα για ένα κατάστημα που είχε καλάθια σε διαφορετικά χρώματα. Υποτίθεται πως το ένα χρώμα το διάλεγαν όσοι ήταν ελεύθεροι και ανοιχτοί σε μια γνωριμία.
Δεν έχω ιδέα αν υπάρχει στ’ αλήθεια αυτό το μαγαζί. Η έρευνά μου περιορίστηκε στο ότι το είδα στο ίντερνετ και σκέφτηκα «α, τι ωραίο». Μέχρι εκεί έφτασε η διασταύρωση της είδησης.
Πάντως, η ιδέα μού αρέσει πολύ. Παίρνεις ένα καλάθι και δείχνεις διακριτικά ότι δεν θα σε πείραζε να γνωρίσεις κάποιον. Χωρίς ανακοινώσεις και εξηγήσεις. Ένα καλάθι για τα ψώνια σου, με μια μικρή επιπλέον αρμοδιότητα στα προσωπικά σου.
Εννοείται ότι το να έχεις διάθεση για κουβέντα δεν σημαίνει πως κάθε συνάντηση στον διάδρομο πρέπει να οδηγήσει κάπου. Μπορεί απλώς να θέλετε και οι δύο κάτι από το ίδιο ράφι. Δεν είναι κάθε προσέγγιση φλερτ· μερικές αφορούν τις φακές.
Κι αν μια μέρα δεν έχεις κέφια, παίρνεις το άλλο χρώμα. Μπορεί να παραμένεις ελεύθερος άνθρωπος και να σε ενδιαφέρει γενικά το ενδεχόμενο μιας σχέσης. Σήμερα, όμως, ήρθες για ψώνια.
Εκτιμώ ένα σύστημα που αφήνει χώρο και στον έρωτα και στην ανάγκη να κάνει κάποιος λίγο στην άκρη για να φτάσεις τα μακαρόνια.
