Είμαι 46 χρονών και τους τελευταίους δύο με τρεις μήνες έχω ερωτευτεί πολύ έναν άνθρωπο που δεν περίμενα να γνωρίσω. Απ’ όσα νιώθω και βλέπω, είναι αμοιβαίο. Με νοιάζεται, περνάμε υπέροχα μαζί και μου είναι δύσκολο να αγνοήσω πόσο όμορφα αισθάνομαι κοντά του.
Είναι τρυφερός και ζεστός, με έναν ανδρισμό που με τραβάει. Μπορούμε να μιλάμε ουσιαστικά. Με φροντίζει, με στηρίζει και νιώθω ότι με βλέπει όπως πραγματικά είμαι. Όταν κάτι έχει σημασία για μένα, είναι ο πρώτος που θα με ενθαρρύνει.
Έχουμε κοινές αξίες και η σωματική μας επαφή είναι υπέροχη. Εκεί που μένω δεν βρίσκεις εύκολα κάποιον που να σκέφτεται κοντά στον δικό σου τρόπο, οπότε αυτή η γνωριμία σημαίνει πολλά για μένα. Υπάρχει όμως ένα θέμα στο οποίο θέλουμε διαφορετικά πράγματα: εκείνος θέλει μια μη μονογαμική σχέση, με γνώση και συναίνεση όλων. Εγώ θέλω μονογαμία.
Το έχουμε συζητήσει. Ξέρει πώς αισθάνομαι και μου έχει πει πως πιστεύει ότι πραγματικά του αρκώ. Ίσως στο μέλλον να ήθελε να είμαστε αποκλειστικά μαζί. Προς το παρόν, όμως, δεν βρίσκεται εκεί.
Κι εγώ κολλάω σ’ αυτό το «ίσως». Όταν κάποιος που ήδη θέλεις να κρατήσεις στη ζωή σου λέει ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, δύσκολα δεν του αφήνεις λίγο χώρο μέσα στα σχέδιά σου. Είμαι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο έχει βαθύ συναισθηματικό δέσιμο, αλλά ούτε αυτό με ανακουφίζει όσο θα ήθελα. Συνεχίζει να με πονάει ότι θέλει ερωτικές επαφές και με άλλους ανθρώπους.
Σκέφτομαι συνέχεια πως εκείνος μου αρκεί και μακάρι να αρκούσα κι εγώ σ’ εκείνον. Μου λέει ότι πιστεύει πως του αρκώ. Παρ’ όλα αυτά, η σχέση που μπορεί να μου προσφέρει σήμερα δεν είναι μια σχέση μέσα στην οποία αισθάνομαι καλά.
Επειδή τόσα μεταξύ μας ταιριάζουν, ψάχνω κάποιον συμβιβασμό που θα μπορούσα να αντέξω. Μετά αναγνωρίζω κάτι γνώριμο: ετοιμάζομαι πάλι να παραμερίσω τις ανάγκες μου για να μη χάσω κάποιον. Αυτό προσπαθώ να αλλάξω. Ξέρω πια ότι το να δεχτώ κάτι που με πληγώνει δεν σημαίνει πως κάποτε θα πάψει να πονάει.
Δεν το έχω τελειώσει ακόμη. Ξέρω ότι χρειάζεται και στενοχωριέμαι πολύ. Μακάρι να είχα καταλάβει τι θα μου κόστιζε να μείνω, πριν δεθώ τόσο. Είναι ανόητο να φύγω από έναν άνθρωπο που μου φέρεται τόσο όμορφα, όταν ξέρω ότι δεν μπορώ να είμαι καλά με αυτό που μου προσφέρει;
