Έφυγα από το ραντεβού με την εντύπωση ότι είχε πάει καλά. Γελούσε, έδειχνε άνετη και φαινόταν να περνάει όμορφα. Ξέρω ότι αυτά δεν εγγυώνται τίποτα, αλλά μου έδωσαν έναν λόγο να ελπίζω ότι θα ξαναβρεθούμε.
Μιλήσαμε με μηνύματα μετά και μου είπε ότι θα ήθελε πολύ να με ξαναδεί. Σ’ αυτό στάθηκα περισσότερο. Δεν προσπαθούσα πια να μαντέψω τι σήμαινε ένα χαμόγελο απέναντί μου στο τραπέζι. Μου είχε πει ξεκάθαρα ότι ήθελε δεύτερο ραντεβού.
Ύστερα οι απαντήσεις της άρχισαν να λιγοστεύουν. Έστελνα μήνυμα και έπαιρνα ένα emoji αντί για κουβέντα. Κάποια στιγμή σταμάτησαν κι αυτά. Δεν υπήρξε μια στιγμή που να μου είπε ότι άλλαξε γνώμη. Απλώς ερχόταν όλο και λιγότερη ανταπόκριση, μέχρι που δεν ερχόταν τίποτα.
Είμαστε και οι δύο στα σαράντα μας. Δεν θεωρώ ότι η ηλικία μάς κάνει ειδικούς στα ραντεβού, αλλά περίμενα πως θα μπορούσαμε να πούμε μια δύσκολη κουβέντα. Ένα σύντομο μήνυμα ότι τελικά δεν ένιωσε κάτι θα με στενοχωρούσε. Θα μπορούσα όμως να το καταλάβω.
Τώρα μου έχει μείνει μια όμορφη βραδιά και μια συζήτηση που έδινε την εντύπωση ότι θα ακολουθούσε άλλη μία. Δέχομαι ότι μπορεί στην πορεία να άλλαξε αυτό που ένιωθε. Με δυσκολεύει περισσότερο η απόσταση ανάμεσα σ’ εκείνο που είπε και σ’ εκείνο που έγινε μετά.
Μου είχε πει επίσης ότι ήμουν το μόνο άτομο με το οποίο μιλούσε. Πιάνω τώρα τον εαυτό μου να αμφιβάλλει κι γι’ αυτό, χωρίς στην πραγματικότητα να ξέρω αν ήταν αλήθεια. Η σιωπή με βάζει να ξανασκέφτομαι λεπτομέρειες που τότε δεν είχα κανέναν λόγο να αμφισβητήσω.
Κυρίως νιώθω κούραση. Στις διαδικτυακές γνωριμίες χρειάζεται να βρεις χώρο στη ζωή σου για κάποιον που μόλις ξέρεις, να περάσετε μια βραδιά μαζί και να δεις αν η επικοινωνία στα μηνύματα υπάρχει και από κοντά. Ξέρω ότι αυτό το στάδιο δεν παρακάμπτεται. Η έλξη χρειάζεται να είναι αμοιβαία.
Δεν περίμενα σχέση ύστερα από ένα ραντεβού. Περίμενα με χαρά μια δεύτερη βραδιά με μια γυναίκα που είχε πει ότι ήθελε το ίδιο. Η τελευταία μας συνομιλία είναι ακόμα εκεί, με ένα τέλος πολύ πιο αθόρυβο απ’ όσο φανταζόμουν.
