Το πέταξα για αστείο. Έτσι είχα και μια μικρή κάλυψη: μπορούσα να αναφέρω το ενδεχόμενο να βρεθεί η γυναίκα μου με κάποιον άλλον, χωρίς να χρειαστεί να πω ξεκάθαρα ότι το θέλω. Ένα κομμάτι μου είχε περιέργεια. Ένα άλλο δυσκολευόταν ακόμα και να το φανταστεί.
Ύστερα εκείνη φάνηκε να βλέπει θετικά την ιδέα, κι εγώ ένιωσα έναν μικρό θυμό.
Αυτό είναι που δυσκολεύομαι να παραδεχτώ. Εγώ άνοιξα την κουβέντα. Δεν μου το πρότεινε εκείνη ξαφνικά, ούτε μου ζήτησε να συμφωνήσω σε κάτι. Κι όμως, μόλις έδειξε ενδιαφέρον, το πράγμα άλλαξε μέσα μου. Όσο η ιδέα υπήρχε κυρίως στο δικό μου μυαλό, μπορούσα να παίζω μαζί της. Όταν άκουσα από την πλευρά της ένα πιθανό «ναι», ξαφνικά απέκτησε βάρος.
Η γυναίκα μου είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου. Την αγαπώ περισσότερο απ’ όλους και πάντα είχα ανασφάλειες. Εδώ αυτά τα δύο μπλέκονται. Μπορεί να με ενδιαφέρει το ενδεχόμενο και σχεδόν την ίδια στιγμή να αναρωτιέμαι αν θα άντεχα να συμβεί στ’ αλήθεια.
Δεν θέλω να μπερδέψω την περιέργεια με την ετοιμότητα. Ούτε θέλω μια κουβέντα που άρχισε στην πλάκα να γίνει κάτι που θα νιώθω υποχρεωμένος να προχωρήσω. Το πόσο την αγαπώ δεν σημαίνει ότι μπορώ να προβλέψω πώς θα αντιδράσω. Και το ότι εγώ το ανέφερα δεν σημαίνει ότι έχω ήδη ξεκαθαρίσει τι αισθάνομαι.
Αυτό προσπαθώ να καταλάβω: πώς το ξέρεις από πριν; Αν έχετε βρεθεί σε παρόμοια θέση, υπήρξε κάτι που σας βοήθησε να καταλάβετε ότι αισθανόσασταν άνετα; Η αβεβαιότητα υποχώρησε σιγά σιγά ή συνειδητοποιήσατε ότι σας άρεσε μόνο σαν φαντασίωση;
Δεν ρωτάω πώς να πείσω τον εαυτό μου να συμφωνήσει. Αν γίνει ποτέ, χρειάζεται να είμαι κι εγώ συναισθηματικά καλά με αυτό. Προς το παρόν έχω μια γυναίκα που λατρεύω, μια πιθανότητα που με τραβάει και μια αντίδραση στο δικό της ενδιαφέρον που ακόμα δεν έχω ξεμπερδέψει. Εσείς πώς καταλάβατε ότι ήσασταν έτοιμοι;
