Έχω αργότερα μια βιντεοκλήση με έναν άντρα που φαίνεται πολλά υποσχόμενος. Ταιριάξαμε σε εφαρμογή γνωριμιών, ανταλλάσσουμε ουσιαστικά μηνύματα εδώ και περίπου μια εβδομάδα και φτάσαμε στο σημείο να μου πει το ονοματεπώνυμό του. Το προφίλ του στο LinkedIn συμφωνεί με όσα μου έχει πει. Κανονικά, η επιτροπή του προκαταρκτικού ελέγχου θα έπρεπε να πανηγυρίζει.
Εγώ, πάλι, νιώθω ένα μικρό σφίξιμο.
Όχι κάτι δραματικό. Δεν έχω κακό προαίσθημα γι’ αυτόν, ούτε υπάρχει κάποιο κραυγαλέο πρόβλημα που προσπαθώ να δικαιολογήσω. Δείχνει ενδιαφέρων άνθρωπος και έχουμε κάνει συζητήσεις με περιεχόμενο. Αυτό κάτι πρέπει να μετράει.
Μάλλον έχω απλώς κουραστεί.
Έχω βγει δέκα πρώτα ραντεβού από κοντά, χωρίς να θελήσω να συνεχίσω με κανέναν. Δέκα φορές γνώρισα έναν άγνωστο για να δω αν η κουβέντα που κάναμε στα μηνύματα μπορούσε να σταθεί και στο ίδιο τραπέζι. Δεν προέκυψε κάτι. Τώρα κάθε καινούργια γνωριμία αρχίζει να θυμίζει επικίνδυνα συνέντευξη.
Υποτίθεται ότι η βιντεοκλήση είναι η εύκολη λύση. Θα μιλήσουμε χωρίς να χρειαστεί να οργανώσουμε ολόκληρη έξοδο. Κι όμως, ακόμη κι αυτό το μικρό ραντεβού έχει αποκτήσει ένα βάρος, σαν να πρέπει να μαζέψω δυνάμεις για να το βγάλω πέρα.
Δεν θέλω να το ακυρώσω. Έχουμε αφιερώσει μια εβδομάδα για να φτάσουμε ως εδώ και εξακολουθώ να θέλω να τον γνωρίσω. Επίσης, το «ποτέ δεν ξέρεις» παραμένει εκνευριστικά ανθεκτικό επιχείρημα. Άντεξε και τα δέκα ραντεβού.
Ίσως χρειάζεται να φέρω τις προσδοκίες μου πιο κοντά σ’ αυτό που έχουμε όντως κανονίσει: μια σύντομη κουβέντα με κάποιον που, από όσα ξέρω μέχρι τώρα, φαίνεται ενδιαφέρων. Δεν χρειάζεται να εμφανιστώ με ενθουσιασμό αρκετό για να συντηρήσει μια ολόκληρη υποθετική σχέση. Χρειάζεται απλώς να του μιλήσω.
Πάντως, θα με βοηθούσε μία από εκείνες τις ιστορίες όπου κάποιος ήταν έτοιμος να τα παρατήσει και την τελευταία στιγμή γνώρισε έναν υπέροχο άνθρωπο. Κατά προτίμηση, κάποια πειστική.
Η κλήση είναι αργότερα. Προς το παρόν, ζυγίζω αν θα χαμηλώσω λίγο τις προσδοκίες μου ή αν θα υιοθετήσω άλλον έναν σκύλο.
