Είμαι 39, ο σύντροφός μου 40 και είμαστε μαζί έναν χρόνο. Από όλα όσα φανταζόμουν ότι μπορεί να με απασχολούσαν σε αυτή τη φάση της σχέσης, τα αστεία βιντεάκια δεν ήταν ψηλά στη λίστα. Κι όμως, έχω καταλήξει να αναρωτιέμαι τι σημαίνει το ότι σχεδόν ποτέ δεν αντιδρά σε όσα του στέλνω.
Βλέπω κάτι, γελάω και θέλω να το μοιραστώ μαζί του. Μια μικρή κίνηση είναι. Θα μου αρκούσε ένα γέλιο, ένα σχόλιο, έστω κάτι που να δείχνει ότι το είδε. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως αυτό το δεύτερο μισό της επικοινωνίας μας σχεδόν πάντα έλειπε.
Όταν τον ρώτησα, μου είπε ότι είχε πολλή δουλειά και δεν προλάβαινε να τα βλέπει. Το καταλαβαίνω. Υπάρχουν πιεστικές μέρες και δεν χρειάζεται να γίνει άλλη μία υποχρέωση το να παρακολουθεί ό,τι εμφανίζεται στη συζήτησή μας.
Μόνο που λίγες ώρες αργότερα υπήρχε χρόνος για παιχνίδια στο κινητό και βίντεο με μπάσκετ. Εκεί άρχισε να μη μου αρκεί η εξήγηση. Δεν ήταν ότι το κινητό του έμενε στην άκρη επειδή δεν σήκωνε κεφάλι από τη δουλειά. Το χρησιμοποιούσε για πράγματα που ήθελε να δει.
Τον ξαναρώτησα λοιπόν αν βλέπει ποτέ αυτά που του στέλνω. «Όχι ιδιαίτερα. Δεν έχω χρόνο». Ήταν τόσο ξεκάθαρη η απάντηση που μου έμεινε. Μέχρι τότε σκεφτόμουν ότι ίσως τα έβλεπε και απλώς δεν σχολίαζε. Τελικά δεν φτάναμε ούτε ως εκεί.
Νιώθω λίγο υπερβολική που κάθομαι και το εξηγώ. Για αστεία βίντεο μιλάμε, δεν του στέλνω κάτι επείγον. Αλλά όταν διαλέγω κάτι για να του το στείλω, είναι κι αυτός ένας τρόπος να τον βάζω μέσα στη μέρα μου. Το ότι εκείνος προσπερνά συστηματικά αυτή την κίνηση μου αφήνει μια παράξενη μοναξιά. Είναι σαν να του λέω «δες αυτό που με έκανε να γελάσω» και η κουβέντα να μένει εκεί.
Δεν ξέρω αν απλώς χρησιμοποιούμε διαφορετικά τα κινητά μας ή αν βλέπω μια πρώτη ένδειξη για κάτι μεγαλύτερο στη σχέση μας. Αυτό με απασχολεί περισσότερο από τα ίδια τα βίντεο.
Σας έχει συμβεί να προσπεράσετε αρχικά κάτι μικρό και αργότερα να καταλάβετε ότι ήταν κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου προβλήματος; Και πότε συνειδητοποιήσατε ότι εκείνο το μικρό κάτι σάς έλεγε ήδη αρκετά;
