Έχω φτάσει σε ένα παράξενο σημείο με τις γνωριμίες: το να μου πει κάποιος ότι δεν θέλει να με ξαναδεί αρχίζει να μου φαίνεται πράξη ευγένειας.
Είναι ο τρίτος άντρας μέσα στη χρονιά που απλώς σταματά να απαντά στα μηνύματα και στα τηλεφωνήματά μου. Δεν έγινε κάποια κουβέντα για χωρισμό. Ούτε καν μια αμήχανη απόπειρα. Τη μια βγαίναμε κανονικά και την άλλη προσπαθούσα να επικοινωνήσω με έναν άνθρωπο που δεν απαντούσε πια.
Και δεν μιλάω για γνωριμίες που έμειναν σε ένα ποτό ή σε δυο αβέβαια ραντεβού. Βλεπόμασταν τακτικά για αρκετές εβδομάδες. Κοιμόμασταν ο ένας στο σπίτι του άλλου, περνούσαμε βράδια μέσα, είχαμε μοιραστεί αρκετό χρόνο ώστε να πιστεύω ότι είμαστε δύο ενήλικες που προσπαθούν να χτίσουν μια σχέση.
Είχαμε κάνει και τις σχετικές συζητήσεις. Είχαμε μιλήσει για το τι συμβαίνει μεταξύ μας, για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Και μετά συνεχίσαμε να βγαίνουμε. Το εξέλαβα ως ένδειξη ότι πάνω κάτω είχαμε καταλάβει το ίδιο πράγμα. Δεν είχα κάποιον προφανή λόγο να θεωρήσω ότι η συνέχεια σήμαινε κάτι εντελώς διαφορετικό για τον άλλον.
Πριν αρχίσει η σιωπή δεν συνέβη κάτι που να μπορώ να δείξω και να πω «εκεί άλλαξε το πράγμα». Κανένας καβγάς, καμία άβολη κουβέντα, κανένα μεγάλο γεγονός που να εξηγεί μια ξαφνική διακοπή. Από όσο μπορούσα να καταλάβω, όλα προχωρούσαν κανονικά.
Αυτό είναι που με δυσκολεύει να το αφήσω πίσω. Δεν έχω ένα τέλος να θυμάμαι. Έχω τις τελευταίες συναντήσεις, όπου όλα έμοιαζαν συνηθισμένα, και μετά μηνύματα και κλήσεις χωρίς απάντηση.
Αν κάποιος μου έλεγε ότι θέλει να χωρίσουμε, ίσως καταλάβαινα κάτι για όσα δεν λειτούργησαν. Ξέρω ότι δεν θα έπαιρνα απαραίτητα μια εξήγηση που θα με κάλυπτε. Θα ήξερα όμως ότι τελείωσε, χωρίς να χρειάζεται να βγάλω αυτό το συμπέρασμα μετρώντας τη σιωπή.
Μετά την τρίτη φορά, έχω κουραστεί να ξαναεξετάζω όσα έζησα. Τα ραντεβού έγιναν. Οι συζητήσεις έγιναν. Δεν φαντάστηκα ότι συνεχίσαμε να βλεπόμαστε και μετά.
Δεν ζητάω από κανέναν να μείνει σε μια σχέση που δεν θέλει. Θέλω απλώς να μου το πει. Ένα μήνυμα που να γράφει ότι τελείωσε θα ήταν πια ανακούφιση.
