Είμαστε μαζί περίπου έναν μήνα και η κοπέλα μου έχει ένα παράπονο: νιώθει ότι πρέπει πάντα εκείνη να παίρνει την πρωτοβουλία. Εγώ μέχρι τώρα πίστευα ότι της αφήνω χώρο από σεβασμό. Εκείνη μάλλον το ζει σαν μία ακόμη δουλειά που πέφτει πάνω της.
Μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται η ίδια στάση να φαίνεται τόσο διαφορετική στον καθένα μας. Από τη δική μου πλευρά, ακούγεται όμορφο να αφήνω περιθώριο για τις επιθυμίες της. Αν όμως εκείνη πρέπει κάθε φορά να αποφασίζει τι θα γίνει μετά, λογικό είναι κάποια στιγμή να κουράζεται. Το ότι εγώ είμαι πρόθυμος να ακολουθήσω δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συμμετέχω όσο νομίζω.
Το άβολο είναι πως δεν είμαι σίγουρος ούτε για τη δική μου εξήγηση. Σεβόμουν πράγματι τις προτιμήσεις της ή απλώς είχα βολευτεί; Θα ήθελα να πιστεύω την εκδοχή που με παρουσιάζει καλύτερα, αλλά δεν έχω αρκετή σιγουριά για να την πάρω ως δεδομένη.
Αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο είναι ότι ακούω το παράπονό της σαν αμφισβήτηση του αν είμαι αρκετά άντρας. Το να παίρνω περισσότερες πρωτοβουλίες είναι κάτι που μπορώ να σκεφτώ. Το να γίνω ένας σκληρός, στερεοτυπικά αρρενωπός τύπος δεν μου ταιριάζει, ούτε είναι κάτι που θέλω.
Δεν θέλω κάθε απόφαση μεταξύ μας να μοιάζει με εξέταση στην οποία δεν ήξερα ότι συμμετέχω. Από την άλλη, δεν θέλω και να βαφτίζω τη δική μου αδράνεια «χαλαρό χαρακτήρα», αφήνοντάς την να κάνει όλη την προσπάθεια.
Έχει περάσει μόλις ένας μήνας. Ακόμη μαθαίνουμε πώς είναι να είμαστε μαζί και πού δεν ταιριάζουν αυτονόητα οι συνήθειές μας. Το παράπονό της μου λέει ότι κάτι την ενοχλεί. Δεν μου ξεκαθαρίζει όμως αν ζητά περισσότερη προσπάθεια από εμένα ή έναν διαφορετικό άνθρωπο δίπλα της.
Για μένα αυτή η διαφορά έχει σημασία. Μπορώ να γίνω πιο ενεργός χωρίς να νιώθω ότι προσποιούμαι. Αν όμως της λείπει ένας χαρακτήρας που ούτε είχα ούτε θέλω να αποκτήσω, δεν ξέρω τι μπορώ να της δώσω.
Προσπαθώ λοιπόν να καταλάβω τι εννοεί όταν λέει να παίρνω την πρωτοβουλία. Μήπως εκείνη μου ζητά να κάνω περισσότερα κι εγώ ακούω ότι δεν είμαι αρκετά άντρας;
