Αρχίζω να πιστεύω ότι το «έχω συγκεκριμένο τύπο» ισχύει κυρίως στη θεωρία. Ακούγεται πολύ πειστικό, μέχρι να εμφανιστεί κάποιος και να σου χαλάσει όλο το σύστημα.
Μου αρέσει η ιδέα ότι ξέρω τι με ελκύει. Νιώθω ότι έχω μια κάποια εικόνα του εαυτού μου. Αυτές είναι οι προτιμήσεις μου, προς τα εκεί κινείται η ερωτική μου ζωή, όλα σε μια σειρά. Λίγο ακόμα και τα βάζω σε Excel.
Και μετά σκέφτομαι τι γίνεται αν προκύψει απίστευτη χημεία με έναν άνθρωπο που δεν ταιριάζει σε τίποτα απ’ όλα αυτά. Τι υποτίθεται ότι κάνεις; Του λες «η έλξη είναι εντυπωσιακή, αλλά δυστυχώς δεν πληροίτε τα κριτήρια της προκήρυξης»;
Δεν εννοώ να γνωρίσεις κάποιον, να το σκεφτείς προσεκτικά και σιγά σιγά να αλλάξεις γνώμη. Μιλάω για εκείνη την έλξη που εμφανίζεται και ξαφνικά οι προτιμήσεις που περιέγραφες με τόση σιγουριά μοιάζουν λίγο πρόχειρες. Ο άλλος δεν έχει καμία σχέση με τον τύπο σου, αλλά κάπως έχει κερδίσει όλη σου την προσοχή.
Το εκνευριστικό είναι ότι εξακολουθώ να θέλω να λέω πως ξέρω τον εαυτό μου. Απλώς θα με βόλευε να μη δοκιμάζεται αυτή η βεβαιότητα κάθε φορά που ένας άλλος ενήλικας αποφασίζει, χωρίς καμία συνεννόηση, να είναι απρόσμενα γοητευτικός.
Οπότε έχω απορία: σας έχει τύχει κάποιος που δεν ήταν καθόλου ο συνηθισμένος σας τύπος, αλλά η χημεία ήταν απίστευτη; Και μετά καταργήσατε το σύστημα ή απλώς αλλάξατε αθόρυβα τα κριτήρια και κάνατε πως αυτά ίσχυαν ανέκαθεν;
