Υπάρχει μια κοπέλα που έχω πετύχει μερικές φορές. Έχουμε ανταλλάξει βλέμματα και ξέρω πώς τη λένε. Αυτή είναι όλη κι όλη η γνωριμία μας, παρόλο που έτσι όπως το γράφω ακούγεται λες και έχουμε ήδη κοινές αναμνήσεις.
Της έστειλα αίτημα στο Instagram, το δέχτηκε και με ακολούθησε κι εκείνη. Ωραία μέχρι εδώ. Μετά έφτασα στο στάδιο για το οποίο δεν είχα προετοιμαστεί καθόλου: να πω κάτι.
Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ. Δεν έχουμε κοινούς φίλους ούτε κάποια προφανή κοινή ασχολία για να πιαστώ από εκεί. Ούτε το προφίλ της δίνει πολλές αφορμές. Δεν βλέπω κάτι που να ανοίγει φυσικά μια κουβέντα, και δεν θέλω το πρώτο μήνυμα να θυμίζει πόρισμα έρευνας για τη ζωή της.
Θέλω να της μιλήσω επειδή μου αρέσει. Απλώς δυσκολεύομαι περίεργα να το μετατρέψω αυτό σε ένα πρώτο μήνυμα, όταν μέχρι τώρα η επικοινωνία μας περιορίζεται στο ότι έχουμε κοιτάξει ο ένας προς το μέρος του άλλου.
Το ότι με ακολούθησε είναι ευχάριστο, αλλά δεν μου λέει πώς θα έβλεπε ένα μήνυμα. Μπορεί να θέλει να μιλήσουμε. Μπορεί απλώς να ακολουθεί όποιον την ακολουθεί. Το Instagram έβαλε το κουμπί και άφησε την ερμηνεία σε μένα. Μισές δουλειές.
Θα μπορούσα να περιμένω να ανεβάσει κάποιο στόρι και να απαντήσω, αν έχω κάτι να πω. Έτσι θα υπήρχε μια αφορμή πέρα από την ξαφνική εμφάνισή μου στα μηνύματά της. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι περιμένω από μια ανάρτηση να αναλάβει τις συστάσεις.
Οπότε είμαστε εδώ: ακολουθούμε ο ένας τον άλλον, δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα, κι εγώ έχω αποκτήσει μια απρόσμενα περίπλοκη σχέση με τη λέξη «γεια». Στέλνω τώρα ένα απλό μήνυμα ή περιμένω να ανεβάσει κάτι στο οποίο θα μπορώ να απαντήσω φυσικά;
