Πήγα για καινούργια γυαλιά και έπιασα κουβέντα με τον τύπο που με εξυπηρετούσε. Ήταν ζεστός, μιλούσες μαζί του εύκολα, και όταν ξαναπήγα σήμερα να τα παραλάβω, χάρηκα που τον πέτυχα πάλι. Αυτή τη φορά μιλήσαμε λιγότερο. Λογικό, τα γυαλιά ήταν έτοιμα. Το μαγαζί είχε κάνει τη δουλειά του, κι εγώ είχα μείνει με όρεξη για λίγη ακόμα κουβέντα.
Πρόλαβα πάντως να τον ρωτήσω τι θα έκανε τη Μέρα των Ευχαριστιών, κι από την απάντησή του κατάλαβα κάτι που αναρωτιόμουν. Δεν έχει σχέση. Μένει τώρα το πιο δύσκολο. Θα ήθελε άραγε να πιούμε έναν καφέ και να συνεχίσουμε την κουβέντα που άρχισε με αφορμή έναν σκελετό γυαλιών;
Μου άρεσε ακριβώς επειδή ήταν τόσο φιλικός. Βέβαια, το να είναι φιλικός είναι και μέρος της δουλειάς του. Όσο καλά κι αν βλέπω πια με τα καινούργια γυαλιά, ακόμα δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω το χαμόγελο «θα ήθελα να σε ξαναδώ» από το χαμόγελο «ωραία, σου κάθονται μια χαρά». Και το μαγαζί είναι ένας μεγάλος ενιαίος χώρος. Αν του προτείνω καφέ στον πάγκο, μπορεί να χρειαστεί να μου απαντήσει μπροστά στους συναδέλφους του. Θα προτιμούσα να μπορεί να το σκεφτεί με την ησυχία του αφού φύγω.
Είδα κάτι φακέλους πάνω στον πάγκο κι από εκεί μου ήρθε η μόνη ιδέα που έχω βρει μέχρι τώρα. Να γράψω σ’ έναν το όνομά μου και τον αριθμό μου, να του πω ότι χάρηκα που τα είπαμε και να του τον δώσω. Δεν το έχω κάνει ακόμα. Αναρωτιέμαι αν πρέπει να πω και τη λέξη «καφές» ή αν το τηλέφωνό μου σ’ έναν φάκελο θα είναι αρκετά σαφές από μόνο του.
Αν ήσουν στη θέση του, θα σου φαινόταν χαλαρό όλο αυτό; Κι αν έχεις βρεθεί σε κάποια από τις δύο πλευρές του πάγκου, τι θα έλεγες εκείνη τη στιγμή;
