Έκανα ματς στο Tinder με μια γυναίκα τόσο όμορφη που, αν τη συναντούσα στον δρόμο, ξαφνικά θα έβρισκα τρομερό ενδιαφέρον σε ό,τι υπήρχε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στο Tinder, που δεν χρειάστηκε να την κοιτάξω στα μάτια, κατάφερα να της προτείνω να βγούμε. Είπε ναι. Το ραντεβού είναι την άλλη εβδομάδα.
Είμαι 30, έχω λίγα κιλά παραπάνω και γενικά κάνω καλή παρέα. Είμαι κοινωνικός, κάνω τον κόσμο να γελάει και συνήθως τα πάω καλύτερα από κοντά απ’ ό,τι στις εφαρμογές. Όλα αυτά θα με καθησύχαζαν, αν ήξερα ότι στο ραντεβού θα εμφανιστεί ο εαυτός μου που ξέρει πότε να σταματήσει να μιλάει.
Όταν αγχώνομαι, γίνομαι αδέξιος, καπνίζω παραπάνω και αρχίζω να εξηγώ πράγματα για τη μουσική ή την ιστορία που κανείς δεν με ρώτησε. Με βλέπω ήδη να απαντάω στο «Πώς πήγε η εβδομάδα σου;» ξεκινώντας κάπου στον δέκατο ένατο αιώνα. Ασχολούμαι επαγγελματικά με τη μουσική, παράλληλα με τη δουλειά μου, οπότε αυτό το κομμάτι μπορεί όντως να την ενδιαφέρει. Έχουμε και κάποια κοινά. Θα ήθελα να ακούσω τι έχει να πει, αν καταφέρω να της αφήσω χώρο στην κουβέντα.
Στο μεταξύ, με έπιασε πανικός και άρχισα γυμναστήριο. Μένουν έξι μέρες. Ξέρω περίπου τι προλαβαίνει να κάνει κανείς στο γυμναστήριο σε έξι μέρες, κι όμως εκεί με βρίσκεις. Προφανώς μου είναι πιο εύκολο να μετράω επαναλήψεις από το να κάθομαι σπίτι και να αναρωτιέμαι τι την έκανε να σύρει δεξιά.
Βγαίνω ραντεβού με την ελπίδα να βρω κάτι που θα κρατήσει, και έχω πραγματικά περιέργεια να τη γνωρίσω. Ακόμα δεν την έχω συναντήσει. Εκείνη είπε ναι μια χαρά χαλαρά, κι εγώ έχω κάνει ένα πρώτο ραντεβού ολόκληρο γεγονός.
Αν έχετε βγει με κάποιον που σας άρεσε τόσο πολύ ώστε να σας αγχώνει, πώς χαλαρώσατε αρκετά για να χαρείτε το ραντεβού; Κι αν έχετε διαλέξει ποτέ τον αστείο, σχετικά συνηθισμένο τύπο ανάμεσα σε τόσους ωραίους, τι σας έκανε να θέλετε να τον γνωρίσετε; Έχω έξι μέρες και, έτσι όπως πάω, πολύ πιασμένα πόδια.
