Μόλις του μίλησα για την απιστία ενός διάσημου, το αγόρι μου άρχισε να ρωτάει για τη γυναίκα του. Γιατί το έβγαλε στη φόρα; Γιατί δεν το έλυσαν μεταξύ τους; Εγώ ήθελα να συζητήσουμε για έναν άντρα που απάτησε τη γυναίκα του με μια συνάδελφο. Κι όμως, βρεθήκαμε να εξετάζουμε μήπως εκείνη ήθελε να του καταστρέψει τη ζωή.
Είμαι 26, εκείνος 27, και είμαστε μαζί τρία χρόνια. Περνάμε κι οι δύο αρκετή ώρα στο ίντερνετ, ενώ παλιότερα εκείνος ήταν μεγάλος θαυμαστής του συγκεκριμένου ανθρώπου. Όταν η υπόθεση έγινε γνωστή από το Instagram της συζύγου του, θεώρησα πως θα την είχε δει. Δεν φανταζόμουν ότι μια τέτοια κουβέντα θα με έκανε να αμφιβάλλω για τη δική μας σχέση.
Εμένα με αηδίασε αυτό που είχε γίνει, και μάλιστα τόσο απροκάλυπτα. Εκείνος, πριν καν σταθούμε στην απιστία, αμφισβητούσε τα κίνητρα της γυναίκας που είχε απατηθεί. Τον ρώτησα γιατί η πρώτη του αντίδραση ήταν να κατηγορήσει τις γυναίκες, και ειδικά εκείνη που είχε πληγωθεί. Μου είπε να χαλαρώσω, ότι απλώς έκανε ερωτήσεις.
Ύστερα είπε πως οι άντρες με τόσα χρήματα και τόση εξουσία πάντα υποκύπτουν στον πειρασμό. Εκεί κόλλησα. Όπως το άκουγα εγώ, η απιστία παρουσιαζόταν σαν κάτι αναπόφευκτο μόλις βρεθούν αρκετές ευκαιρίες. Όχι σαν επιλογή. Και ξαφνικά δεν με απασχολούσε πια μόνο τι πίστευε για έναν διάσημο, αλλά τι περίμενε από έναν άντρα που έχει δεσμευτεί σε μια σχέση.
Επέμενε πως θεωρούσε απαράδεκτο αυτόν τον άνθρωπο. Το είπε, και δεν θέλω να κάνω σαν να μην το άκουσα επειδή είμαι θυμωμένη. Δυσκολευόμουν όμως να το ταιριάξω με το ότι ένας άντρας στη θέση του θα έκανε οπωσδήποτε το ίδιο. Για μένα, άλλο να μπεις σε πειρασμό κι άλλο να αποφασίσεις να απατήσεις.
Καταλαβαίνω ότι μπορεί κάποιος να διαφωνεί με μια δημόσια αποκάλυψη χωρίς να εγκρίνει την απιστία. Με πείραξε όμως που αυτό ήταν το πρώτο του μέλημα και αμέσως μετά ήρθε μια εξήγηση που στα δικά μου αυτιά έμοιαζε με δικαιολογία. Ένιωσα πως εγώ στεκόμουν περισσότερο στη ζημιά που είχε γίνει σ’ αυτόν τον γάμο απ’ ό,τι εκείνος.
Το δύσκολο είναι ότι δεν τον έχω γνωρίσει έτσι. Είναι καλός μαζί μου, με σέβεται και δεν έχει ξαναπεί κάτι που να με ταράξει σε τέτοιο βαθμό. Αυτά τα τρία χρόνια μετράνε. Δεν μπορώ να τα σβήσω και να πω ότι τελικά ήταν πάντα απαίσιος σύντροφος. Ούτε όμως μπορώ να προσποιηθώ ότι τα λόγια του δεν με πείραξαν μόνο και μόνο επειδή δεν του έμοιαζαν.
Νιώθω προδομένη, χωρίς να έχω ανακαλύψει απιστία στη δική μας σχέση. Δεν ξέρω αν προσπαθούσε άτσαλα να εξηγήσει τη συμπεριφορά κάποιου που κάποτε θαύμαζε ή αν εξέφραζε μια πεποίθηση που θα ίσχυε και για τον ίδιο. Τίποτα δεν αποδεικνύει ότι με έχει απατήσει ή σκοπεύει να το κάνει. Κι όμως, σκέφτομαι να χωρίσω. Με φοβίζει κι αυτό: δεν θέλω μια άσχημη διαφωνία να κρίνει μια σχέση που, μέχρι εκείνη την κουβέντα, μου είχε δώσει τόσο λίγους λόγους να την αμφισβητήσω.
