Η γυναίκα μου έτυχε να έχει ρεπό. Το ίδιο κι ο άντρας με τον οποίο συναντιέται για συναινετικά παιχνίδια BDSM — ο παλιότερος φίλος μου. Με ρώτησε αν είμαι εντάξει να πάει να τον δει. Της είπα ναι. Ήξερα ότι θα το χαιρόταν και το εννοούσα.
Ύστερα μου έστειλε τις φωτογραφίες και το βίντεο που της είχα ζητήσει. Ερεθίστηκα, αλλά μαζί ένιωσα και μια οργή που δεν ήξερα τι να την κάνω. Ήθελα να σπάσω κάτι, να ουρλιάξω. Εγώ είχα ζητήσει να δω, αλλά δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ όσα ένιωθα.
Είμαι 43 και έχω αρχίσει σχετικά πρόσφατα να εξερευνώ αυτές τις επιθυμίες μου. Εκείνη είναι 41 και έχει περίπου είκοσι χρόνια εμπειρίας στον υποτακτικό ρόλο. Για εκείνη δεν είναι κάτι καινούργιο. Εγώ τώρα μιλάω για φαντασιώσεις που έκρυβα επί δεκαετίες, κι αυτό με ενθουσιάζει. Δεν σημαίνει όμως ότι μας αρέσουν τα ίδια πράγματα. Κάποιες επιθυμίες μου δεν την ενδιαφέρουν, ενώ άλλες είναι πέρα από τα όριά της. Το ότι θέλω κάτι δεν σημαίνει ότι οφείλει να το θέλει κι εκείνη.
Είναι δύσκολο να ανοίγομαι έτσι και ταυτόχρονα να τη βλέπω να ζει όσα θέλει με έναν άλλον άντρα. Δεν πιστεύω ότι ψάχνει κάποιον να με αντικαταστήσει. Ξέρω ότι θα γυρίσει σπίτι. Κι όμως ζηλεύω. Δεν φοβάμαι απαραίτητα ότι θα τη χάσω· με δυσκολεύει και μόνο το ότι δεν συμμετέχω σε κάτι που την ευχαριστεί τόσο.
Στο παρελθόν δεν το διαχειρίστηκα καλά. Μετά από προηγούμενες συναντήσεις τους, της μίλησα απότομα, ενώ ήταν ακόμη συναισθηματικά ευάλωτη και χρειαζόταν φροντίδα. Εγώ πάλευα με τα δικά μου συναισθήματα, αλλά πάνω της ξέσπασα. Οπότε, όταν μου ζήτησε να τον δει στο ρεπό της, δεν είχα ξαφνικά λύσει όλα όσα με δυσκόλευαν.
Θέλω να τη ρωτήσω περισσότερα, αλλά πότε; Κάνει οκτώ με εννέα ώρες πρακτική και μετά έχει βραδινά μαθήματα. Δεν είναι δικαιολογία η κούρασή της. Την καταλαβαίνω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σταματούν να μου γεννιούνται απορίες. Οι φωτογραφίες μού δείχνουν τι έγινε, δεν αντικαθιστούν όμως την κουβέντα που θέλω να κάνουμε.
Σε μια πόλη περίπου μία ώρα μακριά μας γίνονται κοινωνικές συναντήσεις για ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το BDSM. Δεν έχω καταφέρει να πάω. Οι δικές της εμπειρίες είναι προς το παρόν η βασική μου επαφή με αυτόν τον χώρο. Αναρωτιέμαι μήπως γι’ αυτό με επηρεάζει τόσο ό,τι μου στέλνει. Δεν ξέρω. Δεν έχω αρκετή επαφή με τον χώρο από μόνος μου για να μπορώ να συγκρίνω.
Σε σχέση με πέρσι, πάντως, είμαι πιο ανοιχτός. Δεν τα κρατάω όλα μέσα μου και χαίρομαι που ανακαλύπτω επιθυμίες τις οποίες έκρυβα για χρόνια. Δεν ακυρώνεται αυτή η αλλαγή επειδή δυσκολεύομαι. Ούτε όμως σημαίνει ότι έχω λύσει όλα τα υπόλοιπα.
Συνεχίζω να είμαι εντάξει με το να πηγαίνει να τον βλέπει. Όταν όμως κοιτάζω τις εικόνες που εγώ ζήτησα, μπερδεύομαι ξανά. Έχω ακόμη πράγματα να τη ρωτήσω, όταν βρει λίγες δυνάμεις πέρα από όσες χρειάζεται για να βγάλει τη μέρα.
