Είμαι 26 χρονών, μένω στη Μελβούρνη και δεν είχα ποτέ κοπέλα. Να το γράψω είναι απλό. Το να καταλάβω πώς προχωράω από εδώ και πέρα μού φαίνεται αρκετά πιο δύσκολο.
Δουλεύω με πλήρες ωράριο, έχω τα χόμπι μου και μια καθημερινότητα που μου ταιριάζει. Υπάρχουν αρκετά πράγματα στη ζωή μου που πηγαίνουν καλά. Παρ’ όλα αυτά, το να κάνω μια σχέση έχει γίνει ο μεγαλύτερος προσωπικός μου στόχος. Και τελευταία μου είναι όλο και πιο δύσκολο να αγνοήσω πόσο μου λείπει.
Θέλω συντροφικότητα. Να γνωρίσω έναν άνθρωπο, να με γνωρίσει κι εκείνος και να φτιάξουμε κάτι ουσιαστικό μαζί. Δεν είναι μια επιθυμία που προέκυψε τώρα. Το θέλω εδώ και πολύ καιρό, απλώς για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν έχει συμβεί.
Εκεί που δυσκολεύομαι είναι στο πώς ξεκινάς τα ραντεβού όταν αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι ακόμα στο πρώτο βήμα. Στα 26 μου, η έλλειψη εμπειρίας μού φαίνεται ότι θα κάνει μπαμ. Δεν ξέρω βέβαια αν θα είχε την ίδια σημασία για μια γυναίκα που θα έβγαινε μαζί μου. Μπορεί εγώ να το βλέπω πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο θα το έβλεπε εκείνη.
Γι’ αυτό θα ήθελα να ακούσω και άλλες εμπειρίες. Όταν το σκέφτομαι μόνος μου, καταλήγω συνέχεια στο ίδιο σημείο: δεν έχω κάνει σχέση. Θα με βοηθούσε να ακούσω από ανθρώπους που βρέθηκαν κάποτε εδώ πώς ήταν στην πράξη το ξεκίνημά τους, όσο όλα τούς φαίνονταν ακόμα άγνωστα.
Οι άντρες που αρχίσατε να βγαίνετε ραντεβού αργότερα, πώς κάνατε τα πρώτα βήματα; Τι σας βοήθησε να νιώσετε πιο άνετα καθώς γνωρίζατε κάποια;
Και οι γυναίκες, πώς βλέπετε ειλικρινά το ενδεχόμενο να βγείτε με έναν άντρα στην ηλικία μου που δεν έχει εμπειρία από σχέσεις; Τι θα θέλατε να καταλαβαίνει, αντί να προσπαθεί μόνος του να μαντέψει τι μπορεί να σας προβληματίζει;
Έχω διάθεση να μάθω. Έχω μια ζωή που θα ήθελα να μοιραστώ με κάποια. Απλώς δεν έχω βρει ακόμα πώς περνάω από αυτή την επιθυμία στο πρώτο πραγματικό βήμα.
