Μία ώρα πριν από το πρώτο μας ραντεβού, ήρθε επιτέλους η απάντησή του. Μου έγραψε ότι τον είχε πάρει ο ύπνος, δεν είχε ακούσει το ξυπνητήρι και ρωτούσε αν μπορούσαμε να βρεθούμε στις εφτάμισι αντί για τις εφτά. Εγώ είχα μία ώρα οδήγηση μπροστά μου. Εκείνος ζητούσε μισή ώρα ακόμα, ενώ εγώ περίμενα ήδη ώρες μια απάντηση.
Μιλούσαμε με μηνύματα εδώ και δύο εβδομάδες. Εγώ 26, εκείνος 30, και μέχρι τότε ένιωθα πως τα πηγαίναμε καλά. Είχαμε κανονίσει να φάμε σε ένα εστιατόριο κάπου στη μέση της διαδρομής. Θα βλέπαμε επιτέλους αν είχαμε την ίδια άνεση κι από κοντά.
Λόγω της απόστασης, του είχα στείλει λίγες ώρες νωρίτερα για να δω αν ίσχυε το ραντεβού. Δεν του ζητούσα αναλυτικό πρόγραμμα. Ήθελα απλώς να ξέρω αν θα ετοιμαζόμουν και θα ξεκινούσα. Απάντηση καμία. Η ώρα περνούσε κι εγώ δεν ήξερα τι να κάνω: είχα κρατήσει το βράδυ ελεύθερο, αλλά δεν μπορούσα να αποφασίσω ούτε πότε θα ντυθώ. Όταν απάντησε τελικά, δεν είχα πια όρεξη να φύγω.
Του είπα ότι θα έμενα σπίτι. Τότε πρότεινε να το κανονίσουμε άλλη μέρα. Δεν ήθελα. Όσο κι αν μου είχε αρέσει η επικοινωνία μας τις προηγούμενες δύο εβδομάδες, δεν είχα πια διάθεση για δεύτερη προσπάθεια. Του απάντησα σύντομα πως δεν θα ήθελα να το συνεχίσουμε και του ευχήθηκα να είναι καλά.
Εκείνος μου απάντησε ότι κι εγώ ήμουν περίπτωση. Οπότε μάθαμε τελικά κάτι παραπάνω ο ένας για τον άλλον. Απλώς γλιτώσαμε τη διαδρομή ως το εστιατόριο.
Μετά, πάντως, δεν ήμουν τόσο σίγουρη. Ίσως μπορούσα να του είχα αφήσει ένα περιθώριο, να του είχα πει ότι θα μπορούσε να επανορθώσει κάποια άλλη στιγμή. Δεν είναι και πρωτάκουστο να σε πάρει ο ύπνος. Έχει συμβεί και σ’ εμένα. Μπορεί να μου έλεγε την αλήθεια κι εγώ να είχα τελειώσει μια γνωριμία για έναν υπνάκο τη λάθος ώρα.
Από την άλλη, δεν μπορούσα να ξεχάσω τη διαδρομή. Δεν ήταν μόνο το μισάωρο της καθυστέρησης. Ήταν ότι περίμενα απάντηση για να ξέρω αν θα έπρεπε να οδηγήσω μία ώρα. Δεν δούλευε πολλές ώρες και τα Σαββατοκύριακα ήταν ελεύθερος, οπότε δεν σκέφτηκα αμέσως ότι θα είχε εξαντληθεί από τη δουλειά. Αυτό βέβαια δεν αποδείκνυε τίποτα. Δεν ήξερα αν είχε συμβεί μια απλή αναποδιά ή αν άκουγα δικαιολογίες.
Πριν απ’ όλα αυτά, ήθελα να τον γνωρίσω. Αυτό ήταν που με εκνεύριζε: μέχρι τότε, πίστευα πως άξιζε η διαδρομή. Τώρα είχα μείνει σπίτι, με την τελευταία του απάντηση και τη σκέψη ότι ίσως μπορούσα να του είχα γράψει κάτι πιο ζεστό. Δεν είχα να ξανασκεφτώ πώς είχαμε περάσει στο δείπνο. Είχα μόνο την πρώτη εντύπωση από έναν άνθρωπο που δεν είχα συναντήσει ακόμα.
