Καλώς ήρθες στη “σουίτα” των χωρισμένων
Δεν είναι ριάλιτι, αν και με το καστ που μαζευόμαστε άνετα θα μπορούσε. Είναι απλώς το διαμέρισμά μου μετά τον χωρισμό: ένα μικρό σαλόνι που, χωρίς να το καταλάβω, έγινε καταφύγιο για γυναίκες σε «φάση αλλαγών».
Εδώ τα χαρτομάντιλα με μάσκαρα πάνω είναι όσο συνηθισμένα όσο οι κούπες του καφέ και οι κουβέντες μας ξεκινούν σαν εξομολόγηση και καταλήγουν να ακούγονται σαν ερασιτεχνικό stand-up.
Πώς έγινε το σπίτι μου σημείο συνάντησης
Μετά τον δικό μου χωρισμό, μετακόμισα σε ένα μικρό διαμέρισμα. Σκεφτόμουν ότι για λίγο θα είμαι μόνη μου, Netflix, πιτζάμες και τα κλασικά.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, συνέβη το αντίθετο: το κουδούνι άρχισε να χτυπάει πιο συχνά κι από το τηλέφωνο. Φίλες που περνούσαν δικά τους «τέλη εποχής» έρχονταν για καφέ, κρασί, κλάμα, γέλιο – ή όλα μαζί.
Κάπως έτσι, το σπίτι μου έγινε αυτόματα σημείο συνάντησης για χωρισμένες, μπερδεμένες, «δεν ξέρω αν θέλω να χωρίσω» και «έχω χωρίσει αλλά δεν το έχω επεξεργαστεί».
Οι καναπέδες μας έχουν ακούσει πολλά
Έχουμε αναλύσει μηνύματα σαν να είμαστε ομάδα εγκληματολογίας: «όταν βάζει τρία emojis, τι εννοεί;», «γιατί άφησε το “διαβάστηκε” και δεν απάντησε;».
Κάποιοι πρώην έχουν σχεδόν συγχωρεθεί, άλλοι έχουν θαφτεί τελετουργικά στη μαύρη λίστα. Μόνη πραγματική “έχθρα” παραμένει εκείνος που πήρε ένα φούτερ και δεν το ξανάδαμε ποτέ. Εκεί ναι, υπάρχει σοβαρό θέμα.
Τα μικρά μας τελετουργικά ανάρρωσης
Στο σπίτι λειτουργούν κάτι σαν άτυπα «έθιμα» μετά τον χωρισμό:
- Βραδιές ταινιών με κακές αποφάσεις: βλέπουμε ταινίες όπου οι πρωταγωνιστές κάνουν τόσο λάθος επιλογές, που τα δικά μας λάθη μοιάζουν σχεδόν λογικά. Γελάμε, κράζουμε, σχολιάζουμε σαν επιτροπή φεστιβάλ.
- Η γωνιά “χαμένα & βαλτά στην άκρη”: ένα ράφι όπου καταλήγουν πράγματα από παλιές σχέσεις – σκουλαρίκια χωρίς ταίρι, κάλτσες που δεν θέλουμε πια, μικροαντικείμενα. Κάποια τα χαρίζουμε, κάποια απλά τα αφήνουμε εκεί μέχρι να μην μας λένε τίποτα.
Φιλία: όχι δίχτυ ασφαλείας, περισσότερο τραμπολίνο
Λένε ότι η φιλία μετά από έναν χωρισμό είναι σαν δίχτυ ασφαλείας. Στο δικό μας σπίτι μοιάζει πιο πολύ με τραμπολίνο: σε πετάει πάνω–κάτω, αλλά στο τέλος γελάς και ανασαίνεις καλύτερα.
Έχουμε περάσει βραδιές που ξεκίνησαν με «δεν είμαι καλά» και κατέληξαν σε γέλια τόσο δυνατά που φοβηθήκαμε μην έρθει ο διαχειριστής.
Και το σεξ; Άλλη πίστα αυτό
Σε σχέση με το σεξ και τα dating apps, το διαμέρισμα έχει γίνει «safe zone εξομολόγησης». Από screenshots μέχρι επικές ιστορίες από ραντεβού που δεν θα ξαναγίνουν ποτέ, τα έχουμε ακούσει όλα.
Κανείς δεν κρίνει κανέναν – απλά γελάμε, τα απομυθοποιούμε και βλέπουμε ότι τελικά οι περισσότερες ζούμε παρόμοιες φάσεις.
Τι είναι τελικά αυτό το σπίτι;
Στην πράξη, δεν είναι «καταφύγιο χωρισμένων». Είναι ένα μικρό διαμέρισμα όπου:
- μπορείς να έρθεις με πιτζάμα και χωρίς μάσκαρα,
- να πεις «έκανα βλακεία» χωρίς να σε κοιτάξει κανείς περίεργα,
- να γελάσεις με πράγματα που πριν σε πονούσαν,
- να νιώσεις ότι δεν είσαι η μόνη που τα κάνει όλα «λίγο λάθος».
Και κάπου ανάμεσα σε καφέδες, πίτσες και πεταμένα σε καρέκλες ρούχα, οι ιστορίες μας γίνονται πιο ελαφριές. Δεν εξαφανίζονται – απλά χωράνε πια μέσα σε μια παρέα που σε καταλαβαίνει.