Ο φίλος μου με ρώτησε αν το αγόρι μου ξέρει ότι κάποτε είχαμε σχέση. Εκεί κατάλαβα τι δεν του είχα πει. Του είχα μιλήσει γι’ αυτόν, ήξερε ότι κρατάμε επαφή, αλλά όχι πώς είχε αρχίσει όλο αυτό.
Είμαστε και οι δύο 19 και κοντεύουμε να κλείσουμε τρεις μήνες μαζί. Γνωριζόμασταν ήδη άλλους τέσσερις ή πέντε μήνες. Είναι η πρώτη μου επίσημη σχέση και τον αγαπώ. Όσο σοβαρεύουν τα πράγματα μεταξύ μας, τόσο περισσότερο με βαραίνει αυτή η παράλειψη.
Τον φίλο μου τον γνώρισα σε εφαρμογή γνωριμιών, μόλις είχα κλείσει τα 18. Είχα μεγαλώσει σε μικρή πόλη, με εκπαίδευση στο σπίτι, και ανυπομονούσα να αρχίσω να βγαίνω ραντεβού. Μιλούσαμε για εβδομάδες και οι συζητήσεις μας ήταν πολύ ωραίες. Μόνο που μέναμε μακριά, αυτοκίνητο δεν είχε κανείς μας και δεν συναντηθήκαμε ποτέ από κοντά. Ούτε μέχρι σήμερα έχουμε συναντηθεί.
Το είχαμε συζητήσει. Μου είχε πει ότι θα καταλάβαινε αν γνώριζα κάποιον πιο κοντά μου και έκανα σχέση μαζί του. Κι εγώ θα το δεχόμουν αν εκείνος γνώριζε κάποια κοντά του. Μιλούσαμε συνέχεια, ανταλλάσσαμε φωτογραφίες και βίντεο, αλλά κανείς μας δεν ένιωθε ακριβώς ότι ζούσε μια κανονική σχέση. Αυτό, βέβαια, δεν δικαιολογεί ό,τι έκανα μετά.
Τον απάτησα. Δεν έκανα σεξ με κάποιον άλλον, αλλά αυτό δεν το κάνει σωστό. Θα μπορούσα να του είχα μιλήσει. Την επόμενη μέρα τον πήρα τηλέφωνο, του εξήγησα γιατί ήθελα να χωρίσουμε και το τελείωσα. Ντρεπόμουν που τον είχα πληγώσει και πίστευα ότι δεν θα μου ξαναμιλούσε.
Λίγες μέρες αργότερα με πήρε κλαίγοντας και μου ζήτησε να του πω πώς είχε πάει η μέρα μου. Του μίλησα εν μέρει από ενοχές, αλλά τον ρώτησα και γιατί με ήθελε ακόμα στη ζωή του. Μου είπε ότι του άρεσε που ήμουν εκεί. Εγώ πια είχα καταλάβει ότι αυτό που ήθελα ήταν να έχω κάποιον να μιλάμε, όχι μια ερωτική σχέση μαζί του.
Έτσι μείναμε φίλοι. Από τότε ενδιαφερθήκαμε και οι δύο για άλλους ανθρώπους και πλέον τα λέμε κάθε λίγες εβδομάδες. Δεν θέλω να ξαναείμαστε μαζί. Τον νιώθω σαν οικογένεια· όταν λέω ότι τον αγαπώ, το εννοώ όπως θα το έλεγα για έναν αδερφό. Έχω πάψει εδώ και καιρό να τον σκέφτομαι ως πρώην.
Στην αρχή της τωρινής μου σχέσης, όταν μιλούσαμε για τις παρέες μας, τον είχα αναφέρει. Το αγόρι μου με ρώτησε αν υπήρχαν αισθήματα μεταξύ μας ή αν εκείνος ένιωθε κάτι για μένα. Του είπα πως όχι, ήμασταν φίλοι και τον είχα σαν δικό μου άνθρωπο. Εκείνο τον καιρό του άρεσε μια άλλη κοπέλα και χαιρόμουν να ακούω τα νέα του.
Πού και πού έλεγα στο αγόρι μου κάτι που είχε πει ο φίλος μου ή κάποιο νέο του. Κι εκείνος μιλούσε για τους φίλους του, οπότε δεν μου φαινόταν παράξενο. Όταν όμως μου είπε ότι δεν του άρεσε να του μιλάω για άλλους άντρες, σταμάτησα να τον αναφέρω τόσο. Συνεχίσαμε απλώς να μιλάμε στο τηλέφωνο κάθε λίγες εβδομάδες.
Τώρα ο φίλος μου μού είπε ότι καλό θα ήταν να ξέρει το αγόρι μου πως είχαμε υπάρξει ζευγάρι, έστω μόνο διαδικτυακά. Συμφωνώ. Εγώ δεν ένιωθα ότι του κρύβω έναν πρώην, αλλά εκείνος ξέρει μόνο τη φιλία μας, όχι όσα προηγήθηκαν. Θέλω να του το πω. Φοβάμαι όμως ότι, σχεδόν τρεις μήνες μετά, θα πιστέψει πως του το έκρυβα επίτηδες. Αυτή την κουβέντα δεν την έχουμε κάνει ακόμα.
