Ο άντρας μου έχει δεύτερο ψυγείο. Νομίζει ότι δεν το ξέρω. Αυτό είναι το μόνο πραγματικά μυστικό μέρος της υπόθεσης: δεν ξέρει ότι ξέρω.
Εκεί φυλάει τις ιδιαίτερες λιχουδιές του. Παγωτό, σνακ, πράγματα που προφανώς δεν δικαιούνται θέση στο κοινό μας ψυγείο, μαζί με τα υπόλοιπα τρόφιμα και τα υπόλοιπα μέλη του γάμου.
Τα θεωρεί προμήθειες για ώρα ανάγκης. Η ανάγκη, από ό,τι καταλαβαίνω, εμφανίζεται κυρίως αργά το βράδυ και αντιμετωπίζεται με παγωτό. Δεν έχω κάποια σοβαρή ένσταση στη μέθοδο. Στον αποκλεισμό μου έχω.
Εγώ, βέβαια, έχω βρει πού είναι το ψυγείο. Και κάθε φορά που πηγαίνω να πάρω κάτι, σκέφτομαι πόση διακριτικότητα απαιτείται για να κρύψεις μια ολόκληρη ηλεκτρική συσκευή μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Δεν μιλάμε για μια σοκολάτα πίσω από το αλεύρι. Υπάρχει πόρτα, μοτέρ και ολόκληρη οργάνωση.
Τον φαντάζομαι να κατεβαίνει στο υπόγειο με τις πιτζάμες του, βέβαιος ότι η επιχείρηση παραμένει απόρρητη. Να ανοίγει το ψυγείο και να κοιτάζει τα αποθέματα με την ικανοποίηση ανθρώπου που έχει προβλέψει τα δύσκολα. Τα δύσκολα, στην προκειμένη περίπτωση, είναι να θελήσω κι εγώ παγωτό.
Θα μπορούσα να του το πω. Να τελειώσει η μυστικότητα, να αρχίσει η συζήτηση για το ποιος πήρε τι και γιατί δεν άφησε λίγο. Δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό θα βελτίωνε τη θέση μου.
Έτσι κι αλλιώς, ένα μέρος της διασκέδασης είναι ότι εξακολουθεί να θεωρεί την κρυψώνα του ασφαλή. Εκείνος έχει το μυστικό ψυγείο του. Εγώ έχω πρόσβαση στο μυστικό ψυγείο του. Για την ώρα, η κατανομή μού φαίνεται αρκετά δίκαιη.
Το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα κουτάλι.
